Η Αυστραλία εξελίσσεται σε ένα ιδιαίτερα ενδιαφέρον πείραμα για το πού μπορεί να οδηγήσει η υποχρεωτική επαλήθευση ηλικίας στο διαδίκτυο. Το επιχείρημα είναι ισχυρό: προστασία των ανηλίκων από ακατάλληλο περιεχόμενο. Όμως στην πράξη προκύπτει ένα κρίσιμο ερώτημα: πόσα προσωπικά στοιχεία πρέπει να παραδώσει ένας ενήλικας για να αποδείξει ότι… είναι ενήλικας;
Στην περίπτωση του Steam, για την πρόσβαση Αυστραλών χρηστών σε παιχνίδια κατηγορίας R18+ χρησιμοποιείται επαλήθευση μέσω αυστραλιανής πιστωτικής κάρτας. Αυτό δημιουργεί προβλήματα σε ενήλικες που δεν διαθέτουν πιστωτική κάρτα ή δεν επιθυμούν να τη συνδέσουν με τον λογαριασμό τους.
Και κάπου εδώ αρχίζει η πραγματική συζήτηση.
Στο πλαίσιο της αυστραλιανής πολιτικής για την επαλήθευση ηλικίας εξετάζονται διαφορετικές τεχνολογικές μέθοδοι: έλεγχος εγγράφων ταυτότητας, εκτίμηση ηλικίας μέσω προσώπου, πιστωτικές κάρτες, ψηφιακά πορτοφόλια ταυτότητας και τεχνολογίες τεχνητής νοημοσύνης. Σε ευρύτερα συστήματα προσδιορισμού ηλικίας μπορούν επίσης να αξιοποιούνται βιομετρικά ή συμπεριφορικά δεδομένα.
Εδώ βρίσκεται ο μεγάλος προβληματισμός.
Μια διαδικασία που ξεκινά με την ερώτηση «είσαι άνω των 18;» μπορεί να δημιουργήσει την τεχνική υποδομή μέσω της οποίας ο πολίτης θα καλείται ολοένα συχνότερα να αποδεικνύει χαρακτηριστικά της ταυτότητάς του πριν αποκτήσει πρόσβαση σε νόμιμο ψηφιακό περιεχόμενο.
Η προστασία των παιδιών είναι αυτονόητη ανάγκη. Το πραγματικό ερώτημα όμως είναι με ποιο τίμημα για την ιδιωτικότητα των ενηλίκων.
Γιατί ένα διαδίκτυο όπου πρώτα αποδεικνύεις ποιος είσαι και μετά σου επιτρέπεται η είσοδος, είναι πολύ διαφορετικό από το διαδίκτυο που γνωρίζαμε μέχρι σήμερα.
