Σύμφωνα με ανάλυση του Foreign Affairs, η Μέση Ανατολή που διαμορφώθηκε μετά τον Πόλεμο του Κόλπου το 1991 εισέρχεται σε φάση βαθιάς ανατροπής. Το περιοδικό εκτιμά ότι ο πόλεμος ΗΠΑ–Ισραήλ με το Ιράν δεν οδήγησε στην ανατροπή της ηγεσίας της Τεχεράνης και, αντίθετα, ανέδειξε τα όρια μιας στρατηγικής δεκαετιών που βασίστηκε σε κυρώσεις, στρατιωτική πίεση και συμμαχίες ασφαλείας.
Κατά την ίδια ανάλυση, η αδυναμία της Ουάσιγκτον να προστατεύσει αποτελεσματικά τους συμμάχους της στον Περσικό Κόλπο ή να εγγυηθεί την ελεύθερη ναυσιπλοΐα στα Στενά του Ορμούζ κλονίζει την αξιοπιστία του αμερικανικού συστήματος ασφαλείας. Αυτό ήταν, άλλωστε, το βασικό επιχείρημα που δικαιολογούσε επί δεκαετίες την εκτεταμένη αμερικανική στρατιωτική παρουσία στην περιοχή.
Το Foreign Affairs υποστηρίζει ότι η προσπάθεια να οικοδομηθεί ένα κοινό μέτωπο αραβικών κρατών και Ισραήλ απέναντι στο Ιράν δυσκολεύεται ακόμη περισσότερο από την πολιτική του Τελ Αβίβ απέναντι στους Παλαιστινίους και την απουσία προοπτικής συμβιβασμού. Οι συγγραφείς της ανάλυσης συγκρίνουν τη σημερινή συγκυρία με ιστορικές περιόδους όπου η ισχύς μεγάλων δυνάμεων δεν κατέρρευσε ξαφνικά, αλλά διαβρώθηκε σταδιακά.
Το συμπέρασμα είναι δυσοίωνο: η αμερικανική επιρροή δεν εξαφανίζεται από τη μία μέρα στην άλλη, όμως οι αμφιβολίες για την αποφασιστικότητα και την αποτελεσματικότητά της έχουν πλέον βαθύνει. Και σε αυτό το κενό, Ισραήλ και Ιράν ενδέχεται να επιδιώξουν ευρύτερη επιρροή, παρατείνοντας την αστάθεια και τις συγκρούσεις σε ολόκληρη τη Μέση Ανατολή.
