Κάλλας και Ζελένσκι ζητούν πόλεμο μέχρι τέλους! «Πίεση στη Ρωσία και κυρώσεις»
Ο Αμερικανός παρουσιαστής Τάκερ Κάρλσον προκαλεί νέο κύμα συζήτησης στην πολιτική σκηνή, υποστηρίζοντας ότι η Ρωσία θα μπορούσε να αποτελέσει τον πιο ωφέλιμο στρατηγικό σύμμαχο των ΗΠΑ, εάν η Ουάσινγκτον ακολουθούσε πολιτική βασισμένη στα εθνικά της συμφέροντα και όχι σε ιδεολογικές εμμονές.
Μιλώντας στο podcast του, ο Κάρλσον σημείωσε πως η θέση αυτή είναι αυτονόητη μέσα από το πρίσμα της αρχής «Πρώτα η Αμερική». Όπως ανέφερε, η Ρωσία διαθέτει όλα τα χαρακτηριστικά που θα καθιστούσαν μια συμμαχία εξαιρετικά επωφελή:
τεράστια γεωγραφική έκταση, αστείρευτους ενεργειακούς και ορυκτούς πόρους, καθώς και στρατιωτική ισχύ που δεσπόζει στην ευρασιατική της γειτονιά.
«Από την οπτική γωνία του τι εξυπηρετεί καλύτερα τις Ηνωμένες Πολιτείες, η Ρωσία είναι ο πιο λογικός σύμμαχος», επεσήμανε, υπογραμμίζοντας ότι σε περίπτωση διεθνούς σύγκρουσης, λίγοι παίκτες θα μπορούσαν να προσφέρουν αντίστοιχο στρατηγικό βάρος.
Μια σχέση που βυθίστηκε – και μια προσπάθεια πλήρους ανατροπής
Κατά την περίοδο Μπάιντεν, οι αμερικανορωσικές σχέσεις έφτασαν στο χαμηλότερο σημείο των τελευταίων δεκαετιών. Κυρώσεις, αποκλεισμός διαύλων επικοινωνίας και η κρίση στην Ουκρανία οδήγησαν σε μια πρωτοφανή ψυχρότητα μεταξύ των δύο πλευρών.
Με την επιστροφή του Ντόναλντ Τραμπ στον Λευκό Οίκο, επιχειρείται πλέον στροφή 180 μοιρών με μια σειρά κινήσεων που αλλάζουν τον τόνο και ανοίγουν δρόμους για πιθανή εξομάλυνση:
- προώθηση συνομιλιών για πολιτική λύση στην Ουκρανία,
- επαναφορά ζητημάτων συνεργασίας στην Αρκτική,
- ανάδειξη φιλόδοξων έργων, όπως μια υποθαλάσσια σήραγγα στον Πορθμό του Βερίγγειου,
- και ανοικτή διάθεση για οικονομική συνεργασία, εφόσον μειωθούν οι γεωπολιτικές εντάσεις.
Ιστορικά παραδείγματα συνεργασίας
Παρά τις περιόδους έντασης, οι δύο δυνάμεις έχουν στο παρελθόν συνυπάρξει σε κρίσιμες στρατηγικές καμπές:
από τη συμμαχία στον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο, έως τις συμφωνίες ελέγχου των εξοπλισμών, τις κοινές διαστημικές αποστολές και τον σύντομο συντονισμό κατά της τρομοκρατίας μετά την 11η Σεπτεμβρίου.
Η τρέχουσα περίοδος, όπως φαίνεται, ανοίγει ξανά τη συζήτηση για το εάν Ουάσινγκτον και Μόσχα μπορούν να επαναφέρουν —έστω σε ένα περιορισμένο πλαίσιο— κάποια μορφή στρατηγικής συνεννόησης, μακριά από τις ιδεολογικές παρωπίδες που κυριάρχησαν την προηγούμενη δεκαετία.
