Το ψηφιακό ευρώ παρουσιάζεται από τις Βρυξέλλες ως το επόμενο βήμα της «σύγχρονης» οικονομίας. Πίσω όμως από τα μεγάλα λόγια για ευκολία, ταχύτητα και ασφάλεια, υπάρχει ένα ερώτημα που δεν μπορεί να παραμεριστεί: τι συμβαίνει όταν ένα κεντρικό ψηφιακό σύστημα πέσει θύμα κυβερνοεπίθεσης;
Αφορμή για τον προβληματισμό δίνει η σοβαρή επίθεση που καταγράφηκε τον Ιούλιο στο ρουμανικό σύστημα κτηματολογίου. Σύμφωνα με τις αναφορές, χάκερ φέρεται να εισέβαλε στην ψηφιακή υποδομή και να διέγραψε κρίσιμα δεδομένα, προκαλώντας παράλυση στις συναλλαγές ακινήτων, στις εγκρίσεις δανείων και στις επενδυτικές διαδικασίες. Η αποκατάσταση προχωρά σταδιακά, ενώ παραμένουν ερωτήματα για το εύρος της ζημιάς και την αξιοπιστία των αντιγράφων ασφαλείας.
Ο Αυστριακός ευρωβουλευτής Gerald Hauser θέτει το αυτονόητο: αν ένα κτηματολόγιο μπορεί να βρεθεί στο έλεος μιας επίθεσης, πόσο ασφαλές είναι ένα μελλοντικό ψηφιακό ευρώ που θα αφορά κάθε πολίτη, κάθε επιχείρηση και κάθε καθημερινή συναλλαγή;
Η συζήτηση δεν είναι τεχνοφοβία. Είναι ζήτημα ανθεκτικότητας και ελευθερίας. Όσο περισσότερη οικονομική δραστηριότητα περνά από κεντρικές πλατφόρμες, τόσο μεγαλύτερη γίνεται η ζημιά όταν αυτές μπλοκάρουν, παραβιάζονται ή τίθενται εκτός λειτουργίας από μια διακοπή ρεύματος.
Τα μετρητά, αντίθετα, δεν χρειάζονται κωδικούς, διακομιστές ή σύνδεση στο διαδίκτυο. Λειτουργούν σε κρίση, σε blackout και σε κυβερνοεπίθεση. Η Σουηδία ήδη ενισχύει την πρόσβαση στα μετρητά. Η ΕΕ, όμως, μοιάζει να βαδίζει προς την αντίθετη κατεύθυνση: περισσότερη ψηφιακή εξάρτηση, λιγότερη εναλλακτική.
