Ο πρωθυπουργός του Ισραήλ, Μπέντζαμιν Νετανιάχου πανηγυρίζει για την υπογραφή της μεγαλύτερης συμφωνίας πώλησης οπλικών συστημάτων στην ιστορία της χώρας του. Ο λόγος για την περιβόητη «Ασπίδα του Αχιλλέα», την αμυντική συμφωνία που υπέγραψε η Ελλάδα με το Ισραήλ, της οποίας το συνολικό κόστος ανέρχεται στα 3 δισεκατομμύρια €.
Η κίνηση αυτή παρουσιάζεται από τα Μέσα ως η απόλυτη αναβάθμιση του ευρύτερου στρατιωτικού εκσυγχρονισμού της χώρας μας, μέσω της δημιουργίας μιας πολυεπίπεδης αντιαεροπορικής και αντιβαλλιστικής ομπρέλας. Είναι όμως έτσι;
Εφόσον έχει ήδη αποδειχθεί πόσο διάτρητη μπορεί να γίνει η αντίστοιχη αυτή ασπίδα σε Ιρανικούς βαλιστικούς πυραύλους, ώστε θα μπορούσε να καταλήξει τελικά να αποτελεί αντί για “ασπίδα του Αχιλλέα” την αχίλλειο πτέρνα της εθνικής μας άμυνας.
Ειδικά όταν υπάρχει η καταγραφή πως οι Αμερικανοί χρησιμοποίησαν 100 βλήματα Patriot εκατομμυρίων δολαρίων για να αντιμετωπίσουν σμήνος από φθηνά μη επανδρωμένα αεροσκάφη και μόνο 3 από αυτά τα βλήματα βρήκαν τον τελικό στόχο τους, θέτονται σαφή ζητήματα αμφισβήτησης περί αποτελεσματικότητας. Διότι, όταν τελείωσαν τα βλήματα αναχαίτησης, αφέθηκαν ως έρμαιο στις αλλεπάλληλες επιθέσεις των drones, οι οποίες κατέστρεψαν και μέρος του Tel Aviv.
Ως γνωστόν, η πολεμική αεροπορία και ο στρατός ξηράς διαθέτουν ήδη ένα από τα πιο ογκώδη και πολυεπίπεδα αντιαεροπορικά δίκτυα, τα οποία αποτελούν το σύνολο των οπλικών μας συστημάτων, εξοπλισμένα με ραντάρ και μέσα επικοινωνίας, τα οποία συνεργάζονται για την προστασία του εναέριου χώρου από εχθρικά αεροσκάφη, ελικόπτερα, drones και πυραύλους. Συνεπώς, η πραγματική ανάγκη εντοπίζεται πλέον σε ελληνικής παραγωγής φθηνά και ευέλικτα μη επανδρωμένα συστήματα και όχι σε ήδη αποτυχημένα και πανάκριβα μοντέλα άμυνας τα οποία αποδείχθηκαν διάτρητα, όπως ο Σιδηρούν θόλος (Iron Dome) και θα κάνουν τον ελληνικό λαό να ματώσει οικονομικά για να πλουτίσουν κάποιοι.
Το ερώτημα είναι σαφές:
Ποιος είναι ο επιχειρησιακός λόγος που δικαιολογεί να εξοπλιζόμαστε με επιπλέον στατικά συστήματα αντιαεροπορικής αεράμυνας, εφόσον είμαστε ήδη καλυμμένοι υπέρ αρκετά;
