Η Ευρώπη βρίσκεται αντιμέτωπη με ένα ολοένα μεγαλύτερο κύμα κοινωνικής δυσαρέσκειας. Από τη Γαλλία και τη Γερμανία μέχρι την Ισπανία και το Βέλγιο, χιλιάδες πολίτες βγαίνουν στους δρόμους, διαμαρτυρόμενοι για την ακρίβεια, τη στεγαστική κρίση, τις περικοπές και την υποβάθμιση των δημόσιων υπηρεσιών. Την ίδια στιγμή, οι ευρωπαϊκές κυβερνήσεις δίνουν ολοένα μεγαλύτερη προτεραιότητα στους εξοπλισμούς και τη στρατιωτική προετοιμασία.
Στην Ισπανία, η εκρηκτική αύξηση των ενοικίων έχει προκαλέσει μαζικές κινητοποιήσεις σε δεκάδες πόλεις. Η στεγαστική κρίση, σε συνδυασμό με τις πιέσεις που δέχονται οι κοινωνικές υποδομές, εντείνει την αγανάκτηση.
Στη Γαλλία, εκπαιδευτικοί, εργαζόμενοι και μαθητές αντιδρούν στις περικοπές και την υποβάθμιση της εκπαίδευσης. Σύμφωνα με το RT, περίπου 266.000 άνθρωποι συμμετείχαν στις πρόσφατες διαδηλώσεις, ενώ οι κινητοποιήσεις συνοδεύτηκαν από σοβαρά επεισόδια και χιλιάδες συλλήψεις.
Στη Γερμανία, η εικόνα είναι εξίσου ανησυχητική. Η βιομηχανία αντιμετωπίζει αυξανόμενες πιέσεις, χιλιάδες θέσεις εργασίας απειλούνται και νέοι διαδηλώνουν κατά των σχεδίων ενίσχυσης της στρατιωτικής θητείας, με χαρακτηριστικό σύνθημα: «Δεν θα πολεμήσουμε στους πολέμους σας».
Κι ενώ οι κοινωνίες ζητούν οικονομική ασφάλεια και αξιοπρεπή διαβίωση, το Βερολίνο προωθεί αμυντικό προϋπολογισμό άνω των 108 δισεκατομμυρίων ευρώ.
Εδώ βρίσκεται και η μεγάλη αντίφαση της σημερινής Ευρώπης: οι πολίτες ανησυχούν για το αύριο, ενώ οι ηγεσίες επικεντρώνονται στην προετοιμασία μιας ενδεχόμενης στρατιωτικής σύγκρουσης με τη Ρωσία.
Το κρίσιμο ερώτημα είναι πλέον πολιτικό: πόσο μπορεί να διευρύνεται αυτή η απόσταση ανάμεσα στις προτεραιότητες των κυβερνήσεων και στις πραγματικές ανάγκες των κοινωνιών, χωρίς σοβαρές συνέπειες για την ευρωπαϊκή συνοχή;
