Ο γενικός γραμματέας του ΝΑΤΟ, Μαρκ Ρούτε, παρουσίασε με ιδιαίτερα αποκαλυπτικό τρόπο τη γραμμή που φαίνεται να προωθείται για την επόμενη ημέρα στη Συμμαχία. Μιλώντας σε εκδήλωση στις ΗΠΑ, υποστήριξε ότι οι ευρωπαϊκές χώρες του ΝΑΤΟ πρέπει να αναλάβουν μεγαλύτερο βάρος για την ασφάλεια στη Μέση Ανατολή, την οποία χαρακτήρισε ουσιαστικά ως «πίσω αυλή» της Ευρώπης και όχι των Ηνωμένων Πολιτειών.
Ο Ρούτε υπερασπίστηκε τη στρατιωτική σύγκρουση ΗΠΑ και Ισραήλ με το Ιράν, χαρακτηρίζοντάς την «αναγκαία», ενώ υποστήριξε ότι οι ΗΠΑ ανέλαβαν δράση επειδή οι Ευρωπαίοι δεν είχαν τις στρατιωτικές δυνατότητες να το πράξουν μόνοι τους. Κατά τον ίδιο, ένα «ισχυρότερο ΝΑΤΟ» θα σημαίνει στο μέλλον ότι η Ευρώπη θα μπορεί να αναλαμβάνει η ίδια την ευθύνη για τη Μέση Ανατολή.
Παράλληλα, έθεσε ευθέως και το οικονομικό ζήτημα. Επέκρινε τις ευρωπαϊκές χώρες επειδή, όπως είπε, δαπανούν πολλά χρήματα για συντάξεις και κοινωνικές παροχές, την ώρα που οι ΗΠΑ αναγκάζονται να κατευθύνουν δυσανάλογους πόρους στην άμυνα. Στο πλαίσιο αυτό, παρουσίασε την αύξηση του στόχου στρατιωτικών δαπανών από το 2% στο 5% του ΑΕΠ ως ζήτημα «δικαιοσύνης» και εξισορρόπησης των βαρών.
Οι δηλώσεις του συνδέονται με τη συζήτηση για το λεγόμενο «ΝΑΤΟ 3.0»: ένα μοντέλο στο οποίο οι ευρωπαϊκές χώρες θα αυξάνουν ραγδαία τις αμυντικές δαπάνες και την πολεμική παραγωγή, αναλαμβάνοντας πρωταγωνιστικό ρόλο στη συμβατική άμυνα της Ευρώπης. Ο Ρούτε αναφέρθηκε ακόμη στη Ρωσία, την Κίνα και στην Αρκτική, προβάλλοντας την ανάγκη ενίσχυσης της στρατιωτικής παρουσίας και εκεί.
Αν κάποιος περίμενε, μετά από όλα όσα έχει πληρώσει η Ευρώπη σε αίμα, ανασφάλεια και οικονομική πίεση, να ακούσει μια σοβαρή κουβέντα για ειρήνη, διαπραγματεύσεις και αποκλιμάκωση, μάλλον θα απογοητεύτηκε.
Στα λόγια του Ρούτε δεν κυριάρχησε η ειρήνη. Κυριάρχησε η κατανομή στρατιωτικών ρόλων. Όχι «πώς σταματούν οι συγκρούσεις», αλλά ποιος θα έχει την ικανότητα να τις διεξάγει. Όχι «πώς προστατεύονται οι λαοί», αλλά πόσα ακόμη θα δαπανήσουν οι ευρωπαϊκές κοινωνίες για εξοπλισμούς, παραγωγή όπλων και νέες στρατιωτικές δεσμεύσεις.
Και το πιο κυνικό σημείο είναι η αναφορά στις συντάξεις και το κοινωνικό κράτος. Δηλαδή, αντί να αναζητηθούν τρόποι ώστε οι πολίτες να ζήσουν με ασφάλεια και αξιοπρέπεια, εμφανίζεται σχεδόν ως πρόβλημα το γεγονός ότι οι ευρωπαϊκές κοινωνίες ξοδεύουν χρήματα στους ηλικιωμένους, στην υγεία και στην κοινωνική προστασία. Η συνταγή που ακούγεται είναι απλή: λιγότερη κοινωνική μέριμνα, περισσότερα όπλα.
Πού είναι, λοιπόν, οι ενέργειες για την ειρήνη; Πού είναι το σχέδιο για διάλογο, για εγγυήσεις ασφάλειας όλων των πλευρών, για αποτροπή μιας γενικευμένης σύγκρουσης; Στο συγκεκριμένο αφήγημα, απουσιάζουν σχεδόν πλήρως. Η «επόμενη ημέρα» που περιγράφουν δεν μοιάζει με ειρηνική Ευρώπη. Μοιάζει με μια Ευρώπη πιο στρατιωτικοποιημένη, πιο ακριβή για τους πολίτες της και ολοένα πιο πρόθυμη να αντιμετωπίζει τον κόσμο με όρους πολεμικής ετοιμότητας.
