Η συζήτηση για την πανδημία δεν αφορά μόνο όσα έγιναν το 2020, αλλά και όσα ετοιμάζονται για το αύριο. Και εδώ βρίσκεται το κρίσιμο σημείο: πόση εμπιστοσύνη μπορούν να ζητούν οι διεθνείς θεσμοί, όταν η εμπιστοσύνη αυτή έχει ήδη τραυματιστεί από αντιφάσεις, αβεβαιότητες και αποφάσεις που παρουσιάστηκαν ως απόλυτες επιστημονικές βεβαιότητες;
Οι συγγραφείς David Bell και Ramesh Thakur, σε κείμενό τους για το Brownstone Institute, συνδέουν την υπόθεση Φάουτσι με ένα ευρύτερο πρόβλημα λογοδοσίας. Τα όσα αποδίδονται σε ιδιωτικές συζητήσεις κορυφαίων αξιωματούχων δείχνουν, κατά την άποψή τους, πως υπήρχε πολύ μεγαλύτερη επιστημονική αβεβαιότητα από εκείνη που μεταφέρθηκε στο κοινό για την προέλευση του ιού, τα lockdown, τις μάσκες και τον εμβολιασμό.
Την ίδια ώρα, ο ΠΟΥ και η Παγκόσμια Τράπεζα προβάλλουν ένα φιλόδοξο σχέδιο χρηματοδότησης της «ετοιμότητας για πανδημίες», με ετήσιο κόστος άνω των 31 δισ. δολαρίων. Όμως μελέτη του Πανεπιστημίου του Λιντς αμφισβητεί τις οικονομικές παραδοχές πάνω στις οποίες χτίζεται αυτό το σχέδιο. Το βασικό ερώτημα είναι απλό: θα σωθούν περισσότερες ζωές αν τα χρήματα κατευθυνθούν σε νέες γραφειοκρατίες, φάρμακα και μηχανισμούς επιτήρησης ή αν επενδυθούν σε καθαρό νερό, αποχέτευση, διατροφή, βασική περίθαλψη και αντιμετώπιση ασθενειών όπως η ελονοσία, η φυματίωση και το AIDS;
Η πρόληψη των επιδημιών είναι αναγκαία. Αλλά δεν μπορεί να γίνεται με λευκή επιταγή, αδιαφανείς υπολογισμούς και πολιτικές που ζητούν από τους λαούς να πληρώσουν ξανά, χωρίς να έχουν προηγουμένως λάβει καθαρές απαντήσεις για όσα συνέβησαν.
