Γράφει ο Ηλίας Καραβολιάς
Αναρωτιέστε γιατί δεν τραβάνε οι ελληνικές ομάδες στην Ευρώπη και κυρίως γιατί πισωγύρισε πάλι η Εθνική μας ; Θέλετε να δούμε την ρίζα του κακού ; Δείτε την «αγγελία» και θα καταλάβετε…
Στις δεκατίες προ του 2004 τα γήπεδα είχαν «ουρές» από νεαρούς ερασιτέχνες, σε ερασιτεχνικά σωματεία – και όχι «ακαδημίες» με 50-60 ευρώ το μήνα από τους γονείς.
Η χώρα είχε ερασιτεχνικό ποδόσφαιρο και οι Έλληνες παίχτες (7-8) σε κάθε μεγάλη μας επαγγελματική ομάδα προερχόταν κυρίως από την επαρχία, έψαχναν την μετεγγραφή, έριχναν ιδρώτα και πάθος στα ξερά γήπεδα για να παίζουν στο χορτάρι της Α Εθνικής.
Αποκορύφωμα ; Η γενιά του 2004, και η κατάκτηση του Euro, την οποία όμως μετά αντί να κεφαλαιοποιήσει το κράτος ( πχ με ολυμπιακές εγκαταστάσεις σε ερασιτεχνικά σωματεία ή γεμίζοντας κρατικές ακαδημίες ποδοσφαίρου στη χώρα) άφησε τη αγορά να αναπτύξει το άθλημα ( πλαστικά γήπεδα 5×5 και ιδιωτικές ακαδημίες).
Και δείτε σήμερα : αγγελίες ( τις βλέπω συχνά ) νέων ποδοσφαιριστών να ψάχνουν ομάδα να παίξουν ! Διότι – μεταξύ άλλων – και στις ερασιτεχνικές κατηγορίες, φέρνουν ξένους ποδοσφαιριστές…
Κατάντια. Οταν όμως το 1987 ο Γκάλης ο Γιαννάκης και τα άλλα παλικάρια σήκωσαν το τρόπαιο στο μπάσκετ, οι πατεράδες μας γέμισαν τις αυλές κάθε σπιτιού με μια μπασκέτα.
Έτσι βγήκαν μετά από λίγο καιρό ο Γαλακτερός, ο Αλβέρτης, ο Οικονόμου, ο Σιγάλας, ο Ρεντζιάς, μετά ο Διαμαντίδης, ο Σπανούλης, ο Παπαλουκάς, ο Φώτσης, και άλλοι πολλοί, σήκωσε η Εθνική τίτλους, και είχαν πάντα ελληνικό κορμό οι σύλλογοι (και πάρα τους πολλούς ξένους βγάζουμε ταλέντα (βλ Αντετοκουμπο )
Καλά λοιπόν τα λεφτά πχ του Μαρινάκη και του Σαββιδη ( που ειδικά αυτοί έχτισαν ακαδημίες στο ποδόσφαιρο ) όμως την ελληνική φανέλα ενός συλλόγου δεν την πονάει κανείς σαν τον Έλληνα. Και δεν είναι τυχαίο ότι έξω κάνουν καριέρα τα ελληνόπουλα – εδώ όχι.
Το δε κατόρθωμα του Ολυμπιακού με το conference, μάλλον πυροτέχνημα οπωσΣ του Euro 2004 θα αποδείχθει ( επι δύο χρόνια παίζει χειρότερο ποδόσφαιρο ο Ολυμπιακός)
Το θέμα είναι ότι τα νέα παιδιά – όσοι έμειναν ρομαντικοί του ερασιτεχνικού ποδοσφαίρου και για τον αγώνα του Σαββατοκύριακου, και όχι για το πληρωμένο χαβαλέ που κάνουμε οι 50αρηδες στα πλαστικά γήπεδα – δεν βρίσκουν ομάδες, ούτε σε χωριά ούτε σε κωμοπόλεις …
Κρίμα που και εδώ η Ελλάδα πάει χωρίς πυξίδα, χωρίς στρατηγικό σχεδιασμό…
