Μια φράση του δημοσιογράφου Θανάση Λάλα, για τη συνέντευξή του με τον Γρηγόρη Δημητριάδη, άνοιξε μια πολύ μεγαλύτερη συζήτηση: γιατί το αυτονόητο —να ρωτά ο δημοσιογράφος ό,τι κρίνει απαραίτητο και να υπάρχει ο απαιτούμενος χρόνος— παρουσιάζεται σήμερα ως ειδικός όρος; Στον σχολιασμό αυτό εξετάζουμε τι υποδηλώνει η παραδοχή του για τον τρόπο με τον οποίο γίνονται πολλές τηλεοπτικές συνεντεύξεις: προκαθορισμένα όρια, ελεγχόμενος χρόνος, ασφαλείς ερωτήσεις και πολιτική επικοινωνία αντί για ουσιαστική δημοσιογραφία. Η συνέντευξη δεν είναι δημόσιες σχέσεις. Είναι το δικαίωμα του δημοσιογράφου να θέτει τις δύσκολες ερωτήσεις και το δικαίωμα του πολίτη να ακούει απαντήσεις.
Tags: ΕΛΕΥΘΕΡΗ ΠΕΝΑ ΣΧΟΛΙΑΣΜΟΣ
