Η Λετονία κάνει ένα ακόμη βήμα που δεν αφορά μόνο το εμπόριο, αλλά το δικαίωμα των πολιτών να έχουν πρόσβαση στην πληροφορία. Με απόφαση του κοινοβουλίου της Ρίγας, απαγορεύονται εισαγωγές προϊόντων από Ρωσία και Λευκορωσία —ακόμη και μέσω τρίτων χωρών— μεταξύ άλλων βιβλία, εφημερίδες, βιντεοπαιχνίδια, παιχνίδια, αθλητικά είδη, ρούχα και υποδήματα. Το μέτρο θα ισχύει έως την 1η Ιουλίου 2027.
Η επίσημη δικαιολογία είναι η «εσωτερική ασφάλεια», η στήριξη της Ουκρανίας και ο περιορισμός της προπαγάνδας. Όμως εδώ γεννάται ένα εύλογο και πολύ σοβαρό ερώτημα: από πότε ένα βιβλίο ή μια εφημερίδα θεωρούνται απειλή μόνο και μόνο επειδή τυπώθηκαν σε μια συγκεκριμένη χώρα;
Άλλο πράγμα η αντιμετώπιση της κρατικής προπαγάνδας και της οργανωμένης παραπληροφόρησης, κι άλλο η οριζόντια απαγόρευση ολόκληρων κατηγοριών πολιτιστικού και ενημερωτικού υλικού με κριτήριο την προέλευση. Όταν δεν εξετάζεται το περιεχόμενο, αλλά απαγορεύεται εκ προοιμίου το προϊόν επειδή είναι ρωσικό ή λευκορωσικό, τότε η λογική της ασφάλειας μετατρέπεται εύκολα σε λογική συλλογικής φίμωσης.
Η Ευρωπαϊκή Ένωση διακηρύσσει πως υπερασπίζεται την ελευθερία της έκφρασης, την πολυφωνία και την ελεύθερη ενημέρωση. Όμως τα τελευταία χρόνια βλέπουμε όλο και περισσότερους περιορισμούς στη διανομή ρωσικών μέσων και περιεχομένου. Η Λετονία τώρα πηγαίνει ακόμη παραπέρα: δεν βάζει απλώς φραγμό σε συγκεκριμένους σταθμούς ή πρόσωπα, αλλά ανοίγει την πόρτα σε απαγορεύσεις βιβλίων και Τύπου.
Η δημοκρατία δεν αποδεικνύει την αντοχή της όταν ακούει μόνο τις «εγκεκριμένες» φωνές. Την αποδεικνύει όταν δεν φοβάται την ελεύθερη κρίση των πολιτών της.
