Η συζήτηση για την κλιματική πολιτική αποκτά ολοένα και πιο έντονα χαρακτηριστικά στην Ευρώπη, με νέες έρευνες να φέρνουν στο φως πτυχές που προκαλούν εύλογα ερωτήματα. Στην Αυστρία, στοιχεία από επίσημη μελέτη δείχνουν ότι οι κοινωνικές ομάδες που δηλώνουν τη μεγαλύτερη προσήλωση στην προστασία του κλίματος είναι ταυτόχρονα και εκείνες με την πιο έντονη ταξιδιωτική δραστηριότητα, ιδίως μέσω αεροπορικών μετακινήσεων.
Το γεγονός αυτό δεν μπορεί να περάσει απαρατήρητο. Η υποκρισία που αναδεικνύεται μέσα από αυτά τα δεδομένα δημιουργεί ένα βαθύτερο χάσμα μεταξύ λόγων και πράξεων. Όταν οι ίδιοι κύκλοι που προωθούν αυστηρότερα μέτρα, φόρους CO2 και περιορισμούς στην καθημερινότητα των πολιτών εμφανίζονται να διατηρούν έναν τρόπο ζωής που επιβαρύνει το περιβάλλον, τότε η αξιοπιστία αυτής της ρητορικής τίθεται υπό αμφισβήτηση.
Εδώ ακριβώς γεννάται το ζήτημα της λεγόμενης κλιματικής ελίτ. Πρόκειται για εκείνο το κοινωνικό στρώμα που διαθέτει τα μέσα να υποστηρίζει πολιτικές περιορισμού για τους πολλούς, χωρίς να επηρεάζεται ουσιαστικά το δικό του επίπεδο ζωής. Ο μέσος εργαζόμενος καλείται να περιορίσει τη χρήση του αυτοκινήτου, να πληρώσει ακριβότερη ενέργεια και να προσαρμοστεί σε νέα δεδομένα, την ώρα που άλλοι διατηρούν προνόμια μετακίνησης και κατανάλωσης.
Η συζήτηση, λοιπόν, δεν αφορά μόνο το περιβάλλον, αλλά και τη δικαιοσύνη. Διότι χωρίς συνέπεια και ισονομία, καμία πολιτική δεν μπορεί να γίνει αποδεκτή από την κοινωνία.
