Η Ευρώπη βρίσκεται μπροστά σε μια ολοένα και βαθύτερη κρίση εμπιστοσύνης. Σε πολλές χώρες, οι πολίτες εκφράζουν με κάθε τρόπο την αγωνία και την αντίθεσή τους: μέσα από την κάλπη, τις δημοσκοπήσεις, τις διαμαρτυρίες και την καθημερινή τους στάση απέναντι σε ένα πολιτικό σύστημα που μοιάζει όλο και πιο μακριά από τα πραγματικά τους προβλήματα. Η ακρίβεια, η ενεργειακή ανασφάλεια, η πίεση στα εισοδήματα, η αβεβαιότητα για την εργασία και το μέλλον των παιδιών τους δεν είναι θεωρητικές συζητήσεις.
Είναι η καθημερινότητα εκατομμυρίων Ευρωπαίων. Κι όμως, αντί αυτή η πραγματικότητα να οδηγεί σε αλλαγή πολιτικής, η απάντηση που συχνά δίνεται είναι περισσότερες «μεταρρυθμίσεις», περισσότερες επιβαρύνσεις και ακόμη μεγαλύτερος έλεγχος πάνω στην κοινωνία. Όταν οι λαοί διαφωνούν, πολλοί πολιτικοί δεν αναζητούν τα λάθη τους. Προτιμούν να παρουσιάζουν τη δυσαρέσκεια ως αποτέλεσμα φόβου, παραπληροφόρησης ή αδυναμίας των πολιτών να καταλάβουν το «σωστό». Με αυτόν τον τρόπο, όμως, αποφεύγουν το βασικό ερώτημα: μήπως η ίδια η πολιτική τους είναι εκείνη που έχει απομακρύνει την Ευρώπη από τις ανάγκες των κοινωνιών της; Οι πολίτες δεν ζητούν πολυτέλειες. Ζητούν ασφάλεια, αξιοπρεπή ζωή, σεβασμό στην επιλογή τους και μια πολιτική που να υπηρετεί την πατρίδα, την οικογένεια και την πραγματική οικονομία. Όσο αυτά τα αιτήματα αγνοούνται, η απόσταση ανάμεσα στους λαούς και στις πολιτικές ελίτ θα μεγαλώνει. Στο βίντεο σχολιάζουμε αυτή την αδιάλλακτη στάση της ευρωπαϊκής πολιτικής τάξης και το γιατί η κοινωνία δείχνει ότι δεν είναι πια διατεθειμένη να την αποδεχθεί σιωπηλά.
