Το απόλυτο σενάριο τρόμου τροφοδοτείται από μια αποκάλυψη που προκαλεί εύλογη ανησυχία: Η Ούρσουλα Φον ντερ Λάιεν ανοίγει τη συζήτηση για τη διοχέτευση ιδιωτικών αποταμιεύσεων των Ευρωπαίων πολιτών προς επενδύσεις, την ώρα που η Ευρώπη αναζητεί ολοένα και περισσότερους πόρους για την άμυνα, τη γεωπολιτική της στρατηγική και τη συνέχιση της στήριξης προς την Ουκρανία.
Η ομολογουμένως προκλητική τοποθέτηση της προέδρου της Ευρωπαϊκής Επιτροπής, έχει προκαλέσει κύμα οργής και δικαιολογημένης ανησυχίας, σχετικά με τα 10 τρισεκατομμύρια ευρώ των ιδιωτικών αποταμιεύσεων Ευρωπαίων πολιτών. Η ίδια αναφέρθηκε στα χρήματα που παραμένουν σε τραπεζικές καταθέσεις ως κεφάλαια που πρέπει να «δουλέψουν» περισσότερο για τις ευρωπαϊκές επιχειρήσεις. Στην Ελλάδα, οι καταθέσεις νοικοκυριών και ιδιωτικών μη κερδοσκοπικών ιδρυμάτων ανέρχονται σήμερα περίπου στα 156,4 δισεκατομμύρια ευρώ.
Η ηγεσία των Βρυξελλών, αποδεικνύει με την στάση της, γι’ άλλη μια φορά, πως δεν ενδιαφέρεται ούτε στο ελάχιστο για τις πραγματικές ανάγκες των νοικοκυριών σε σχέση με την ακρίβεια. Και σαν να μην έφτανε αυτό, αντιμετωπίζει τους τραπεζικούς λογαριασμούς των πολιτών ως μια τεράστια «δεξαμενή» κεφαλαίων, η οποία πρέπει να διοχετευθεί προς τους ευρωπαϊκούς οικονομικούς, γεωπολιτικούς και στρατιωτικούς σχεδιασμούς.
Η κίνηση της Φον Ντερ Λάιεν να προωθήσει τη μεταφορά μεγαλύτερου μέρους των αποταμιεύσεων εκατομμυρίων πολιτών από τις τραπεζικές καταθέσεις προς τις κεφαλαιαγορές και την πολεμική βιομηχανία, επικαλούμενη την ευρωπαϊκή άμυνα και τη στρατηγική αυτονομία, κατηγορείται πως εκφράζει έναν ακραίο αυταρχισμό. Βαπτίζοντας τις αποταμιεύσεις των πολιτών ως «αδρανές κεφάλαιο» προς εκμετάλλευση, υπονομεύει στην πράξη την ίδια την έννοια της ιδιωτικής περιουσίας και της ελεύθερης επιλογής του αποταμιευτή.
Ιδιαιτέρως για την Ελλάδα, η κίνηση αυτή αποτελεί μια απίστευτη πρόκληση μετά από σχεδόν μία δεκαετία σκληρών μνημονίων, λιτότητας και, φυσικά, την τραυματική εμπειρία των capital controls. Οι Έλληνες πολίτες, χωρίς να έχουν καταφέρει να ανασάνουν οικονομικά ούτε στο ελάχιστο, βλέπουν τώρα τις καταθέσεις τους να μπαίνουν στο επίκεντρο μιας ευρωπαϊκής στρατηγικής που επιδιώκει να τις μετατρέψει σε επενδυτικά εργαλεία.
Η Ούρσουλα Φον ντερ Λάιεν, αντί να αναζητεί βιώσιμες λύσεις μέσα από την αναδιάρθρωση των ευρωπαϊκών κονδυλίων ή την δίκαιη φορολόγηση των υπερκερδών, επιλέγει να υπονομεύει την ήδη βεβαρημένη οικονομία της Ευρώπης, εποφθαλμιώντας τις ιδιωτικές αποταμιεύσεις με σκοπό να τις μετατρέψει σε δημόσια οικονομικά εργαλεία, υπονομεύοντας την εμπιστοσύνη στο τραπεζικό σύστημα.
