Η ακραία ξηρασία του καλοκαιριού δεν αποκάλυψε μόνο «πέτρες της πείνας» στην κοίτη του Έλβα και λείψανα μαμούθ στον Δούναβη. Αποκάλυψε και μια πολύ πιο σύγχρονη ευρωπαϊκή αδυναμία: το ενεργειακό μοντέλο που οικοδομείται στις Βρυξέλλες κινδυνεύει να αφήσει χωρίς ανάσα τη βιομηχανική καρδιά της ηπείρου.
Στην Κεντρική και Ανατολική Ευρώπη βρίσκεται το πραγματικό «Ντιτρόιτ της Ευρώπης». Τσεχία, Πολωνία, Σλοβακία, Ουγγαρία και Ρουμανία στηρίζουν μεγάλο μέρος της οικονομίας τους στη μεταποίηση, στις αυτοκινητοβιομηχανίες, στη χαλυβουργία, στα χημικά και στα λιπάσματα. Εκεί δεν αρκούν ωραίες διακηρύξεις περί πράσινης μετάβασης. Χρειάζεται σταθερή, επαρκής και –πάνω απ’ όλα– φθηνή ενέργεια.
Όμως το καλοκαίρι έδειξε τα όρια του σχεδιασμού. Η άπνοια περιόρισε την αιολική παραγωγή, η ξηρασία έπληξε τους υδροηλεκτρικούς σταθμούς, ενώ ακόμη και η πυρηνική ενέργεια βρέθηκε αντιμέτωπη με το πρόβλημα της ψύξης. Στην Ουγγαρία, η χαμηλή στάθμη του Δούναβη δημιούργησε σοβαρό ζήτημα για τον σταθμό του Pakš, αποδεικνύοντας ότι καμία ενεργειακή λύση δεν λειτουργεί στο κενό.
Κι ενώ όλα αυτά συμβαίνουν, οι Βρυξέλλες επιμένουν στην ταχεία εγκατάλειψη του άνθρακα και στη μείωση της χρήσης φυσικού αερίου. Μόνο που το αέριο δεν είναι απλώς ένα «καύσιμο του χθες». Είναι το στήριγμα του δικτύου όταν δεν φυσά και δεν έχει ήλιο, αλλά και βασική πρώτη ύλη για τη χημική βιομηχανία.
Η Ευρώπη δεν μπορεί να διατηρήσει εργοστάσια, θέσεις εργασίας και παραγωγική αυτονομία με συνθήματα. Αν η ενεργειακή μετάβαση επιβληθεί χωρίς ρεαλισμό, το αποτέλεσμα δεν θα είναι μια πράσινη επανάσταση. Θα είναι λουκέτα, ακριβότερα προϊόντα και μια νέα βιομηχανική ζώνη σκουριάς.
