Η Γερμανία, η χώρα που επί δεκαετίες εμφανιζόταν ως ο οικονομικός γίγαντας της Ευρώπης αλλά στρατιωτικός νάνος, φαίνεται πως εισέρχεται σε μια νέα και εξαιρετικά επικίνδυνη φάση. Σύμφωνα με δημοσίευμα της Daily Telegraph, το Βερολίνο εξετάζει να χρηματοδοτήσει ή να στηρίξει βιομηχανικά το βρετανικό πυρηνικό πρόγραμμα Trident, αντί να επιδιώξει δικό του πυρηνικό οπλοστάσιο.
Με απλά λόγια: η Ευρώπη, που μας πουλούσε επί χρόνια το παραμύθι της «ειρήνης», της «πράσινης μετάβασης» και της δήθεν ηθικής υπεροχής, συζητά πλέον πώς θα ενισχύσει πυρηνικά υποβρύχια, πυραύλους και –κατά τις ίδιες πληροφορίες– ακόμη και την παραγωγή εμπλουτισμένου ουρανίου για μελλοντικές κεφαλές.
Η αιτία; Η βαθιά ανασφάλεια απέναντι στις ΗΠΑ. Οι ευρωπαϊκές πρωτεύουσες δεν είναι πλέον βέβαιες ότι η Ουάσιγκτον θα συνεχίσει να σηκώνει μόνη της το βάρος του ΝΑΤΟ. Και αντί να αναρωτηθούν πού οδήγησε η αδιάκοπη πολιτική κλιμάκωσης, οι ηγεσίες του Βερολίνου, του Λονδίνου και του Παρισιού φαίνεται να αναζητούν περισσότερη «ασφάλεια» μέσα από περισσότερα πυρηνικά.
Η Γερμανία παραμένει τυπικά κράτος χωρίς πυρηνικά όπλα βάσει διεθνών συνθηκών. Όμως ήδη συμμετέχει στη λεγόμενη «πυρηνική διαμοίραση» του ΝΑΤΟ, ενώ αμερικανικές βόμβες B61 φέρεται να βρίσκονται στη βάση του Μπίχελ.
Το κρίσιμο ερώτημα είναι άλλο: όταν οι ευρωπαϊκές ελίτ μιλούν για «αποτροπή», πόσο απέχουμε από το να μετατρέψουν ολόκληρη την ήπειρο σε πεδίο πυρηνικού εκβιασμού; Η ειρήνη δεν χτίζεται με περισσότερα κουμπιά καταστροφής. Χτίζεται με διάλογο, αποκλιμάκωση και πολιτική λογική – ακριβώς ό,τι σήμερα λείπει.
