Γράφει ο Ηλίας Καραβόλιας
«Εύκολα τρίβεται ο άνθρωπος μες στους πολέμους. Ο άνθρωπος είναι μαλακός, ένα δεμάτι χόρτο»
Γ. Σεφέρης, Τελευταίος Σταθμός (1944)
( Σημ : η ανάλυση μας που ακολουθεί βασίζεται και ουσιαστικά αποκωδικοποιεί αυτή του TechSpek – Τ.P)
Κάθε πόλεμος είναι ταυτόχρονα «εξωτερίκευση και επιταχυντής της κρίσης που είναι εγγενής στον καπιταλισμό» είπε πρόσφατα ο Herbert Böttcher.
Όμως κάθε «απόμακρος πόλεμος» θα πω εγώ, είναι γεγονός αθέατο ( έξω και από την οικονομία )που διχάζει εσωτερικά το υποκείμενο, και την κοινωνία, με ρωγμές στο συλλογικό ασυνείδητο.
Χωρίς ίχνος δικαιολόγησης από πλευράς μας της ρωσικής εισβολής στην Ουκρανία, να πούμε απλά ότι οι πολεμικοί στόχοι που παρουσιάζονται στο διεθνές κοινό από τις ΗΠΑ, με καταιγιστικό επικοινωνιακό τρόπο, αλλάζουν ραγδαία.
Πρώτον, μας έλεγαν για την αλλαγή του καθεστώτος στο Ιράν, έπειτα για την καταστροφή σημαντικών πυρηνικών εγκαταστάσεων, τη διακοπή του εμπλουτισμού ουρανίου, μετά την παράδοση του εμπλουτισμένου ουρανίου και τελικά επρόκειτο εξ αρχής για τα Στενά του Ορμούζ.
Ο λόγος ; Μα εκεί εκτός από στρατιωτικές διεξάγονται και καθαρά (μέσω του αποκλεισμού) εμπορικές /καπιταλιστικές επιχειρήσεις.
Εν τω μεταξύ, με αυτόν τον παρατεταμένο αλά Βιετνάμ πόλεμο, το Ισραήλ ζει με το «υπαρξιακό αδιέξοδο» και η Κίνα ζει την απόλυτη «υπαρξιακή ευκαιρία».
Πολλοί βλέπουν διάφορους μεμονωμένους λόγους που συντηρούν τον πόλεμο ( χρησιμότητα του πληθωρισμού για το αμερικανικό χρέος, ακριβά καύσιμα για κέρδη των πετρελαιάδων, πίεση σε άλλα νομίσματα και ισολογισμούς μεγάλων μη αμερικανικών συμφερόντων, κ.α)
Αλλά ο κύριος λόγος είναι μεν σύνθετος και συνδετικός, αλλά είναι ο ίδιος που συντηρεί τους πολέμους όταν η τέλεια καταιγίδα πλησιάζει στην διεθνή οικονομία ( υψηλά επιτόκια, υψηλά χρέη, υψηλές αποτιμήσεις, υψηλός πληθωρισμός)
Και στο πρόσωπο του μεγάλου ρυθμιστή (Τραμπ) που αλλάζει απόψεις κάθε ώρα και λεπτό δεν απεικονίζεται παρά η ανεξέλεγκτη τρέλα των καπιταλιστικών σχέσεων στη δυναμική της κρίσης τους.
Και εδώ χρειάζεται να δούμε την πρόσφατη μεγάλη ιστορική εικόνα : οι πόλεμοι για την παγκόσμια τάξη από τη δεκαετία του 1990 διεξάγονται κυρίως στην περιφέρεια.
Η οποία, με την κρίση χρέους της δεκαετίας του 1980, έμεινε ακόμη περισσότερο πίσω οικονομικά/κοινωνικά.
Εκείνες οι οικονομικές διαδικασίες αποσύνθεσης οδήγησαν σε καταρρεύσεις των κρατικών δομών, αρπαγή από ολιγάρχες και παρακρατικούς των δημοσίων πόρων )που φθίνουν) και πρόσβαση σε πρώτες ύλες αλλά και σε εγκαταστάσεις παραγωγής που εξακολουθούν να λειτουργούν ως «υπολειμματικές» για τις μεγάλες δυνάμεις, αγορές. Αυτοί λοιπόν οι πόλεμοι είχαν ως στόχο την επιβολή τάξης και, ως εκ τούτου, τη διασφάλιση της λειτουργίας του παγκόσμιου καπιταλισμού : κέντρο, περιφέρεια, συσσώρευση, διανομή, απόσπαση.
Αυτό όμως ως σκηνικό μετάβασης του καπιταλισμού σε φάση βιώσιμης ανάπτυξης, έχει αποτύχει παταγωδώς.
Στο μεταξύ, οι μεγάλες δυνάμεις έχουν επίσης παρασυρθεί (με εξαίρεση τη ευφυέστατη στην εμπορική διεθνή διπλωματία και υπερπαραγωγική Κίνα )από αυτές τις διαδικασίες κατάρρευσης της καπιταλιστικής ισορροπίας.
Και έτσι αγωνίζονται να διατηρήσουν την παραδοσιακή παγκόσμια αυτοσυντήρησή τους (μέσω γεωπολιτικής μεταξύ κομβικών επικρατειών – Ουκρανία, Ιράν, Συρία, Τουρκία, Λιβύη – που προηγείται της εμπορευραματικής γεωοικονομίας την οποία χρησιμοποιεί η Κίνα και φυσικά αγνοεί παντελώς η παρακμάζουσα Ευρώπη)
Η παγκόσμια τάξη όμως καθοδηγείται από το νέο δόγμα των τεχνολογικών πολέμων με drones και τεχνητή νοημοσύνη, ώστε να «ξεπλυθούν» τα αδιανόητα κέρδη που προεξοφλεί η Wall Street. Και αυτά τα δυνητικά κέρδη της παράλογης ευφορίας , (που καθυποτάσσουν τις μάζες στις οθόνες με δωρεάν ΑΙ εργαλεία για έτοιμα κείμενα και αναλύσεις κάθε είδους ) στηρίζονται σε νεοϊμπεριαλιστικές, αλλά τελικά ζοφερές για τις κοινωνίες, μιλιταριστικές στρατηγικές.
Αυτές οι στρατηγικές βασίζονται στο μεγαλύτερο προϊόν της ανθρωπότητας : το δολαριακό χρέος.
Και γι αυτό χρειαζότανε – και θα χρειάζεται πάντα – ένα νέο Βιετνάμ ώστε να κόβεται χρήμα που εκτός από το να ροκανίζει αμερικανικό χρέος αφού «λαδώνει» τον πληθωρισμό και την μεγαλύτερη εταιρεία στη γη ( αμερικανικός στρατός) στοχεύει μέσω του Ιράν, να χτυπήσει την Κίνα ως ανταγωνιστή.
Αλλά τελικά αποδομείται σταδιακά η συνθήκη ηγεμονίας των ΗΠΑ.
Η Κίνα την ξεπέρασε σε εμπορική καινοτομία και οσονούπω και στην τεχνητή νοημοσύνη.
Όλο αυτό το σκηνικό, οι περιφερειακές και μεσαίες δυνάμεις ( Βρετανία, Ρωσία, Ινδία, Τουρκία, πλην της ασπόνδυλης και θλιβερής Ευρώπης που παραμένει συμφέροντα κρατών και λόμπι, μόνο) αισθάνονται επίσης μια ευκαιρία να ενταχθούν στο «στημένο παίγνιο» της παγκόσμιας αναταραχής, και να καλύψουν τις εσωτερικές κρίσεις τους.
Οι συμμαχίες λοιπόν (και οι στρατηγικές τους) θα συνεχίσουν να μεταβάλλονται, όπως και οι φίλοι και οι εχθροί – τόσο εντός του οικονομικού όσου και εντός του γεωπολιτικού σκηνικού.
Οι ισολογισμοί, το ροκάνισμα των χρεών και η μεταφορά δυνητικού κέρδους κεφαλαίου ή βελούδινης απομόχλευσης, θα προηγούνται γεωπολιτικών και ιστορικών εξελίξεων
