Η Ευρώπη κινδυνεύει να ανακαλύψει, με τον πιο ακριβό τρόπο, ότι η ενέργεια δεν παράγεται με ευχολόγια, διακηρύξεις και πράσινα φυλλάδια των Βρυξελλών. Παράγεται από υποδομές, συμβόλαια, αγωγούς, τερματικούς σταθμούς και –κυρίως– από πραγματικές διαθέσιμες πηγές.
Η κοινή προειδοποίηση των υπουργών Ενέργειας ΗΠΑ, Κατάρ, Νιγηρίας και Αλγερίας προς την Ευρωπαϊκή Ένωση είναι αποκαλυπτική: ο νέος κανονισμός για το μεθάνιο, που προβλέπεται να εφαρμοστεί πλήρως από το 2027, μπορεί να τινάξει στον αέρα σημαντικό μέρος των εισαγωγών LNG και πετρελαίου. Δηλαδή, την ώρα που η Ευρώπη έχει απομακρυνθεί από τη ρωσική ενέργεια, ετοιμάζεται να βάλει νέα εμπόδια και στους υπόλοιπους προμηθευτές της.
Οι Βρυξέλλες συμπεριφέρονται σαν το υδρογόνο να είναι ήδη έτοιμο να σηκώσει στις πλάτες του τη βαριά βιομηχανία, τη θέρμανση και την παραγωγή. Δεν είναι. Δεν υπάρχουν ακόμη οι αγωγοί, οι αποθήκες, οι μονάδες ηλεκτρόλυσης και οι αναγκαίες επενδύσεις στην κλίμακα που απαιτείται. Υπάρχουν όμως οι κανονισμοί, οι απειλές κυρώσεων και η γνωστή ευρωπαϊκή γραφειοκρατική βεβαιότητα ότι η πραγματικότητα οφείλει να προσαρμοστεί στα σχέδιά της.
Οι ενεργειακοί κολοσσοί δεν ζητούν να εγκαταλειφθεί η μείωση εκπομπών. Ζητούν κάτι πολύ πιο ενοχλητικό για τους τεχνοκράτες: ρεαλισμό, μεταβατικό χρόνο και κανόνες που να μπορούν πράγματι να εφαρμοστούν.
Γιατί ο χειμώνας δεν περιμένει τα πράσινα συνέδρια. Έρχεται κάθε χρόνο. Και όταν λείψει η ενέργεια, δεν θα ζεσταθούν τα σπίτια με υδρογόνο στα χαρτιά ούτε θα λειτουργήσουν τα εργοστάσια με κλιματικές ευχές.
