Καθώς ο πόλεμος στην Ουκρανία διανύει πλέον χρονική διάρκεια μεγαλύτερη ακόμη και από τον Πρώτο Παγκόσμιο Πόλεμο, ένα ερώτημα παραμένει σχεδόν απαγορευμένο στη δημόσια συζήτηση της Δύσης: πόσο ακόμη μπορεί να αντέξει η ίδια η Ουκρανία;
Τα δυτικά μέσα ενημέρωσης προβάλλουν καθημερινά επιθέσεις με drones, τεχνολογικές καινοτομίες και τις απώλειες που υφίσταται η Ρωσία. Ωστόσο, πίσω από τους τίτλους και τις επικοινωνιακές νίκες, η πραγματικότητα ενός αδυσώπητου πολέμου φθοράς γίνεται ολοένα και πιο βαριά. Σε τέτοιες συγκρούσεις δεν αρκεί να προκαλείς ζημιές στον αντίπαλο. Το κρίσιμο ζήτημα είναι ποιος μπορεί να αντέξει περισσότερο το ανθρώπινο, οικονομικό και κοινωνικό κόστος.
Η Ουκρανία βρίσκεται αντιμέτωπη με μια πρωτοφανή δημογραφική κρίση. Εκατομμύρια πολίτες έχουν εγκαταλείψει τη χώρα, ενώ η συνεχής επιστράτευση απογυμνώνει ολόκληρες περιοχές από άνδρες στρατεύσιμης ηλικίας. Παράλληλα, οι καταστροφές στις υποδομές, η οικονομική εξάρτηση από τη δυτική βοήθεια και το τεράστιο κόστος της μελλοντικής ανοικοδόμησης δημιουργούν ένα εκρηκτικό μείγμα αβεβαιότητας.
Ακόμη κι αν οι εχθροπραξίες σταματούσαν αύριο, η χώρα θα έπρεπε να διαχειριστεί εκατοντάδες χιλιάδες τραυματίες, κατεστραμμένες πόλεις, ναρκοθετημένες εκτάσεις και μια οικονομία που θα απαιτήσει τεράστιες επενδύσεις για να σταθεί ξανά στα πόδια της.
Το πραγματικό ερώτημα, λοιπόν, δεν είναι μόνο ποιος κερδίζει ή χάνει στο πεδίο της μάχης. Είναι τι είδους Ουκρανία θα υπάρχει όταν τελειώσει ο πόλεμος και ποιος θα κληθεί τελικά να πληρώσει το τεράστιο τίμημα αυτής της ιστορικής σύγκρουσης.
