Η εικόνα στο ΟΑΚΑ δεν ήταν απλώς ντροπιαστική. Ήταν η απόλυτη αποτύπωση της σήψης ενός συστήματος που έχει μετατρέψει τον αθλητισμό σε πεδίο προσωπικών πολέμων, πολιτικών διασυνδέσεων και επιχειρηματικών συμφερόντων. Από τη μία πλευρά βλέπεις έναν κυβερνητικό γραμματέα και έναν πανίσχυρο εφοπλιστή να συμπεριφέρονται σαν θαμώνες κακόφημου υπογείου και όχι σαν πρόσωπα που επηρεάζουν δημόσια ζωή και κοινωνία. Ο ελληνικός αθλητισμός έχει βυθιστεί τόσο χαμηλά, ώστε ο απλός υγιώς σκεπτόμενος πολίτης δεν νιώθει πλέον ούτε περηφάνια ούτε σύνδεση. Μόνο αποστροφή.
Αλλά εξίσου θλιβερή είναι και η άλλη εικόνα. Εκείνη ενός μέρους της κοινωνίας που περιμένει περίπου ως «μεσσία» έναν εφοπλιστή για να… ρίξει κυβέρνηση και να «σώσει» τη χώρα. Είναι η ίδια νοοτροπία του «πατερούλη» που ταλαιπωρεί διαχρονικά την Ελλάδα. Πάντα κάποιον ισχυρό περιμένουμε να μας σώσει: έναν πολιτικό, έναν επιχειρηματία, έναν ολιγάρχη, έναν «δυνατό παίκτη».
Η πραγματικότητα όμως είναι απλή και σκληρή. Κανένας δισεκατομμυριούχος δεν λειτουργεί με γνώμονα τον απλό λαό. Όποιος βρίσκεται στην κορυφή της οικονομικής πυραμίδας κινείται με βάση το προσωπικό συμφέρον, την επιρροή και την ισχύ του. Αν οι πανίσχυροι εφοπλιστές και οι οικονομικές ελίτ ήθελαν πραγματικά να σώσουν κοινωνίες και ανθρώπους, θα το είχαν κάνει εδώ και δεκαετίες. Δεν έγιναν ξαφνικά επαναστάτες επειδή συγκρούστηκαν με ένα άλλο κέντρο εξουσίας.
Το πρόβλημα της Ελλάδας δεν θα λυθεί ούτε με κραυγές στα VIP ούτε με «σωτήρες» δισεκατομμυριούχους. Θα λυθεί μόνο όταν ο κόσμος σταματήσει να χειροκροτεί στρατόπεδα συμφερόντων και αρχίσει να απαιτεί σοβαρότητα, αξιοπρέπεια και πραγματική πολιτική συνείδηση.
