Σχεδόν τέσσερις δεκαετίες μετά την καταστροφή στο Τσερνόμπιλ, το παγκόσμιο περιβάλλον ασφάλειας δείχνει να έχει αλλάξει δραματικά. Εκεί που κάποτε υπήρχε ένας άτυπος αλλά ισχυρός φραγμός απέναντι σε κάθε στρατιωτική ενέργεια κοντά σε πυρηνικές εγκαταστάσεις, σήμερα αυτός ο φραγμός φαίνεται να υποχωρεί.
Τα τελευταία χρόνια καταγράφονται όλο και περισσότερα περιστατικά που προκαλούν ανησυχία. Επιθέσεις ή εκρήξεις κοντά σε εγκαταστάσεις, όπως ο σταθμός στο Μπουσέρ, αλλά και γεγονότα γύρω από το Ζαπορίζια, δείχνουν ότι οι κανόνες που ίσχυαν επί δεκαετίες δεν θεωρούνται πλέον δεδομένοι. Ακόμη και το ίδιο το Τσερνόμπιλ βρέθηκε ξανά στο επίκεντρο, γεγονός που ενισχύει την αίσθηση αστάθειας.
Η ιστορία δείχνει ότι οι πυρηνικές εγκαταστάσεις αντιμετωπίζονταν σχεδόν ως «απαγορευμένη ζώνη». Παρά τις συγκρούσεις και τις εντάσεις, υπήρχε μια κοινή κατανόηση ότι ένα πλήγμα σε τέτοιες υποδομές θα μπορούσε να οδηγήσει σε ανεξέλεγκτες συνέπειες. Από τη Μέση Ανατολή μέχρι την Ασία, οι περισσότερες δυνάμεις απέφευγαν να ξεπεράσουν αυτό το όριο.
Ωστόσο, στη σύγχρονη εποχή, αυτό το ταμπού φαίνεται να διαβρώνεται. Ο πόλεμος στην Ουκρανία ανέδειξε μια νέα πραγματικότητα, όπου οι κατηγορίες, οι επιθέσεις και η προπαγάνδα γύρω από πυρηνικές εγκαταστάσεις αποτελούν μέρος της σύγκρουσης. Παράλληλα, οι εντάσεις στη Μέση Ανατολή, με εμπλοκή δυνάμεων όπως οι ΗΠΑ και το Ισραήλ, αυξάνουν ακόμη περισσότερο το ρίσκο.
Το αποτέλεσμα είναι μια επικίνδυνη μετατόπιση. Οι πυρηνικές εγκαταστάσεις δεν θεωρούνται πλέον απρόσβλητες. Και όσο η διεθνής ισορροπία αποδυναμώνεται, τόσο μεγαλώνει ο κίνδυνος ενός νέου ατυχήματος με παγκόσμιες συνέπειες.
