Οι τιμές των καυσίμων ανεβαίνουν ξανά με ταχύτητα που προκαλεί ασφυξία στους πολίτες. Το ντίζελ κινείται πλέον πάνω από τα 2,40 ευρώ το λίτρο, ενώ η βενζίνη Super E10 πλησιάζει τα 2,20 ευρώ. Σε ορισμένες περιοχές της Ευρώπης οι τιμές έχουν ήδη ξεπεράσει ακόμη και τα 3 ευρώ. Για τον εργαζόμενο που μετακινείται καθημερινά, για τον επαγγελματία που ζει από το όχημά του, για την οικογένεια που προσπαθεί να ισορροπήσει έναν πιεσμένο προϋπολογισμό, αυτή η πραγματικότητα μεταφράζεται σε εκατοντάδες επιπλέον ευρώ κάθε μήνα.
Και όμως, αντί να αναζητούνται λύσεις, φαίνεται πως ορισμένοι κύκλοι αντιμετωπίζουν αυτή την εξέλιξη ως… ευκαιρία. Η πρόεδρος του λεγόμενου Συμβουλίου Οικονομικών Εμπειρογνωμόνων της Γερμανίας, Μόνικα Σνίτσερ, απέρριψε την ιδέα ενός ανώτατου ορίου τιμών για καύσιμα. Αντίθετα, υποστήριξε πως οι πολίτες πρέπει να αρχίσουν να σκέφτονται αν είναι «πραγματικά απαραίτητο» να οδηγούν.
Πίσω από αυτή τη φαινομενικά τεχνοκρατική θέση κρύβεται μια βαθύτερη νοοτροπία. Για ένα κομμάτι της ευρωπαϊκής ελίτ, οι υψηλές τιμές δεν είναι απλώς μια οικονομική συνέπεια της κρίσης, αλλά ένα εργαλείο πίεσης για να αλλάξει η συμπεριφορά της κοινωνίας. Η ιδιωτική μετακίνηση παρουσιάζεται πλέον όχι ως καθημερινή ανάγκη, αλλά ως πολυτέλεια που πρέπει να περιοριστεί.
Το πρόβλημα είναι ότι τέτοιες αντιλήψεις αγνοούν την πραγματική ζωή εκατομμυρίων ανθρώπων. Για όσους ζουν στην επαρχία, εργάζονται σε βάρδιες ή δεν έχουν πρόσβαση σε αξιόπιστες συγκοινωνίες, το αυτοκίνητο δεν είναι επιλογή – είναι αναγκαιότητα. Όταν όμως η πολιτική μετατρέπει την κινητικότητα σε προνόμιο των λίγων, τότε το τίμημα δεν το πληρώνουν οι ελίτ, αλλά η κοινωνία.
