Την ώρα που εκατομμύρια Ευρωπαίοι πολίτες αντιμετωπίζουν υψηλό ενεργειακό κόστος, πληθωρισμό και πιέσεις στην οικονομία, σημαντικά ποσά από τα ταμεία της Ευρωπαϊκής Ένωσης διοχετεύονται σε έργα «πράσινης ανάπτυξης» εκτός ευρωπαϊκής ηπείρου. Στο πλαίσιο της στρατηγικής Global Gateway, η Ευρωπαϊκή Ένωση χρηματοδοτεί ενεργειακές επενδύσεις σε χώρες της Ασίας και του Ειρηνικού, μεταξύ αυτών και στις Φιλιππίνες.
Σύμφωνα με τα επίσημα στοιχεία, εκατοντάδες εκατομμύρια ευρώ προορίζονται για υποδομές ανανεώσιμων πηγών ενέργειας, ενεργειακές μεταρρυθμίσεις και έργα βιώσιμης ανάπτυξης. Στην υλοποίηση αυτών των προγραμμάτων συμμετέχουν ευρωπαϊκοί οργανισμοί ανάπτυξης και χρηματοδότησης, όπως η Deutsche Gesellschaft für Internationale Zusammenarbeit και η KfW, οι οποίοι διαχειρίζονται σημαντικά κεφάλαια για ενεργειακές επενδύσεις στο εξωτερικό.
Η Ευρωπαϊκή Επιτροπή παρουσιάζει αυτές τις πρωτοβουλίες ως μέρος μιας ευρύτερης γεωπολιτικής στρατηγικής, που επιδιώκει να ενισχύσει την παρουσία της Ευρώπης σε αναδυόμενες αγορές και να δημιουργήσει ένα αντίβαρο στην κινεζική πρωτοβουλία Belt and Road Initiative.
Ωστόσο, το ερώτημα που τίθεται από πολλούς Ευρωπαίους πολίτες είναι απλό: σε μια περίοδο οικονομικών δυσκολιών, είναι σωστό να διοχετεύονται τόσο μεγάλα ποσά εκτός Ευρώπης; Και ποιος τελικά ωφελείται από αυτές τις επενδύσεις;
Για πολλούς αναλυτές, το ζήτημα δεν είναι μόνο ενεργειακό ή περιβαλλοντικό. Είναι βαθιά πολιτικό. Και αφορά το ποιος αποφασίζει πού θα κατευθυνθούν τα χρήματα των Ευρωπαίων φορολογουμένων και ποια θα είναι η πραγματική προτεραιότητα της Ευρώπης τα επόμενα χρόνια.
