Η αυστραλιανή πολιτεία της Βικτώριας προχωρά σε ένα πείραμα που ξεπερνά τα όρια της απλής ψηφιοποίησης εγγράφων. Με πρόσχημα τη διευκόλυνση των οικογενειών, ξεκίνησε πιλοτικά η έκδοση ψηφιακών πιστοποιητικών γέννησης, τα οποία συνδέουν τα νεογέννητα απευθείας με ένα εθνικό σύστημα ψηφιακής ταυτότητας. Πρόκειται για μια κίνηση που, αν και παρουσιάζεται ως πρακτική λύση για την εγγραφή στο νηπιαγωγείο, θέτει τα θεμέλια για μια δια βίου υποδομή ταυτοποίησης από τη στιγμή της γέννησης.
Οι γονείς καλούνται να ανεβάσουν ευαίσθητα έγγραφα και να διαθέτουν ήδη επαληθευμένη ψηφιακή ταυτότητα ώστε να εκδοθεί το ψηφιακό πιστοποιητικό. Το κράτος αποκτά έτσι έναν μόνιμο σύνδεσμο ανάμεσα στη νομική ταυτότητα του παιδιού και σε κάθε μελλοντική δημόσια ή ιδιωτική υπηρεσία που θα χρησιμοποιήσει. Παρά τους ισχυρισμούς περί «ελέγχου από τον χρήστη», οι πολίτες δεν γνωρίζουν τι δεδομένα συλλέγονται, πόσο διατηρούνται και ποιοι αποκτούν πρόσβαση.
Το πιλοτικό πρόγραμμα ξεκίνησε αμέσως μετά την ψήφιση του αυστραλιανού Νόμου Ψηφιακής Ταυτότητας, εντάσσοντας την πολιτεία σε ένα ευρύτερο εθνικό πλαίσιο. Ωστόσο, κρίσιμα ερωτήματα παραμένουν αναπάντητα: ποιος κατέχει τα δεδομένα ενός ανθρώπου από τη γέννησή του; Πώς ανακαλείται ή τροποποιείται μια ταυτότητα; Τι συμβαίνει όταν το παιδί ενηλικιωθεί;
Η Βικτώρια δοκιμάζει την τεχνολογία πρώτα και αφήνει τους κανόνες για αργότερα. Η ιστορία δείχνει ότι τέτοια συστήματα σπάνια μένουν περιορισμένα. Συνήθως επεκτείνονται, δημιουργώντας έναν μόνιμο μηχανισμό επιτήρησης που κανείς δεν επέλεξε συνειδητά. Αυτό ακριβώς είναι το σημείο που προκαλεί τη μεγαλύτερη ανησυχία.
