Κάλλας και Ζελένσκι ζητούν πόλεμο μέχρι τέλους! «Πίεση στη Ρωσία και κυρώσεις»
Νομίζεις ότι μόνο τα αδέσποτα σκυλιά έχουν γεμίσει τους δρόμους;
Για κοίτα λίγο καλύτερα στα παγκάκια στις πλατείες πόσα αδέσποτα παιδιά κυκλοφορούν ανάμεσά μας. Όταν βραδιάζει εμείς πηγαίνουμε στα σπίτια μας και αυτά ψάχνουν κάπου να χωθούν σε ένα υπόγειο ή σε ένα παρατημένο σπίτι.
Αδέσποτα παιδιά με βλέμμα, που κόβει σαν μαχαίρι, κοιτάνε αυτό τον κόσμο κατάματα και ζητάνε για κάθε ψυχή τα πιο απαραίτητα: λίγο ψωμί, ένα σπίτι και του γονιού την αγκαλιά.
Τι δίνει αυτός ο κόσμος, στα αδέσποτα παιδιά, που βαστά το μαχαίρι και μοιράζει τα πάντα;
Ένα μαχαίρι για φονικό τους δίνει! Ένα μαχαίρι και μια κλωτσιά στης ψυχής τους την ανθρωπιά.
Ο κόσμος ο φονιάς αυτά του δρόμου τα παιδιά κάθε μέρα,
τα κατακρίνει,
τα χλευάζει,
τα δέρνει,
τα βιάζει στη σειρά,
μέχρι να γίνουν και αυτά τα παλιόπαιδα οι πληρωμένοι του φονιάδες.
Μετά από όλα αυτά του κόσμου τα ΄΄φροντιστήρια΄΄ τα παρατημένα παιδιά σκοτώνουν σε « ήρεμη ψυχική κατάσταση» κατά τον δικαστικό λειτουργό.
Αδέσποτα παιδιά με χέρι, που σηκώνει και το μαχαίρι σκοτώνουν τα παιδιά, που κοιμούνται σε σπίτια ζεστά, τα παιδιά για τα οποία εσύ σαν γονιός στερείσαι τα πάντα.
Ξέρεις τι γίνεται τότε; Τα φέρετρα γίνονται διπλά!
Στο ένα φέρετρο μπαίνει ο νεκρός και στο άλλο ο φονιάς.
Το δολοφονημένο παιδί θάβεται μαζί με την οικογένειά του και το άδικο θα ουρλιάζει για πάντα στο σπίτι τους.
Το παιδί δολοφόνος θάβεται μέσα στη φυλακή για να γίνει επαγγελματίας φονιάς, που θα βγει για να ξανασκοτώσει.
Ανάμεσα σε παιδιά θύτες και σε παιδιά θύματα στέκονται μόνο οι μεγάλοι. Δες την λίστα: γονείς, που τα παιδιά τους παρατάνε. Κρατικοί υπάλληλοι, που τα παλιόπαιδα του δρόμου για αριθμούς πρωτοκόλλου, πάνω σε αιτήσεις τα μετράνε και στα αζήτητα των διαδικασιών τα πετάνε. Παπάδες τσιγγούνηδες, ψευτοφιλάνθρωποι επιδοτούμενοι, ναρκέμποροι και παιδεραστές πάμπλουτοι, όλοι αυτοί γεμίζουν τους δρόμους με παιδιά αδέσποτα.
Μπροστά σε τόσα αρπακτικά, που κυνηγάνε τα αδέσποτα παιδιά, τα αδέσποτα σκυλιά βλέπουν και λουφάζουν στο πλάϊ των παιδιών γιατί οι εχθροί τους είναι πολλοί και οι πιο άγριοι.
Μέσα σε ένα δόλιο σύστημα, που έχει κάνει μέχρι και το παιδί θύτη και φονιά, όλοι καταλαβαίνουμε ότι φτάσαμε στης ανθρωπιάς το ΄΄ Τέρμα΄΄.
Τέλος δρομολογίου! Τί θα κάνουμε;
Θα χαράξουμε νέο δρομολόγιο; θα επιμείνουμε ο καθένας από το πόστο του στην ανθρωπιά ή θα βάζουμε στις σχολικές τσάντες των παιδιών μας μαχαίρια;
Για την Ιστορία στη Βενεζουέλα από το 1975 ένας μουσικός και οικονομολόγος ο Χοσέ Αντώνιο Αμπρέου έφτιαξε με εθελοντές δασκάλους μουσικής την πρώτη μπάντα με παιδιά του δρόμου και έκτοτε πάνω από 500.000 είναι μέλη σε κάποια από τις 150 ορχήστρες, που υπάρχουν σήμερα.
Αναντίρρητα, το Σύστημα υπάρχει τρόπος να προστατεύσει το παιδί του δρόμου και να σώσει το παιδί, που κοιμάται σπίτι του και πρέπει να ζει και όχι να δολοφονείται. Απόδειξη ότι η προσπάθεια αυτή στη Βενεζουέλα καθόλου τυχαία ονομάστηκε :EL SISTEMA (Το Σύστημα).
Το Σύστημα είμαστε ο καθένας αρκεί εμείς από υπάλληλοι για τα ακριβά της ζωής μας να γίνουμε αφεντικά … δίκαια, γιατί τώρα πάνω στου κόσμου τα άδικα άρχισαν και τα παιδιά να βγάζουν μαχαίρια.
Ειρήνη Μουμούρη
