ΑΠΟΨΗ: Εκπαιδεύοντας ευθυνόφοβους έφηβους…

0

Γιατί τα παιδιά τα παρατάνε;;;

Η ενηλικίωση αποτελεί ένα κρίσιμο στάδιο στην ζωή ενός παιδιού αλλά και των γονιών του. Το ίδιο συμβαίνει και στον χώρο του ποδοσφαίρου καθώς είναι το σημείο όπου αρκετά παιδιά βρίσκονται στο κατώφλι της ανδρικής ομάδας ή αποτελούν μέλη των Κ-18, Κ-20 οι οποίες προσομοιάζουν τις αγωνιστικές συνθήκες με αυτές των ανδρικών ομάδων (τρόποι λειτουργίας, προπόνησης κ.α.). Είναι το σημείο όπου αρκετά παιδιά βλέπουν τα όνειρα τους να πραγματοποιούνται ή να καταστρέφονται. Και στις δύο περιπτώσεις , υπάρχουν θετικά και αρνητικά σημεία, αρκεί ο αθλητής αλλά και το περιβάλλον αυτού, να έχουν εκπαιδευτεί κατάλληλα μακριά από ακρότητες… Ακρότητες αποτυχίας (ψυχικής και ¨σωματικής¨ καταστροφής) αλλά και επιτυχίας πιστεύοντας ότι τα δύσκολα πέρασαν… Δεν πέρασαν, τώρα αρχίζουν…!

Όσοι ασχολούμαστε με το χώρο του ποδοσφαίρου οφείλουμε να είμαστε ρεαλιστές, ακόμη και κυνικοί αρκετές φορές για την πραγματικότητα που θα βιώσουν οι μικροί αθλητές αργότερα. Ρεαλιστές για τα προβλήματα που θα συναντήσουν, ρεαλιστές διότι το ποδόσφαιρο ενδεχομένως να μην λύσει τα οικονομικά τους… κυρίως όμως, ρεαλιστές διότι η ζωή του καθενός δεν τελειώνει στην καθημερινότητα του ποδοσφαίρου.
Ποιος φταίει; Γιατί δε παίζω; Πότε θα μου δοθεί η ευκαιρία; Ερωτήματα που διατυπώνουν καθημερινά οι νεαροί παίκτες ψάχνοντας να βρουν την αιτία του κακού! Η απάντηση τους μπορεί να δοθεί εύκολα αν αναλυθούν και τα εξής ερωτήματα… Τι φταίει; Πως μπορώ να βελτιωθώ ή να αλλάξω; Πότε και με ποιον τρόπο μπορώ να το πετύχω…; Αναρωτιέμαι αν στα στάδια ανάπτυξης των παιδιών, οι προπονητές δίνουμε βάση στο ψυχικό και συναισθηματικό κόσμο… Αν εκπαιδεύουμε αθλητές ετών 10..12..14..κοκ (!) ή αν εκπαιδεύουμε ανθρώπους… Το κάνουμε;;; Προβληματισμός…

¨Ο προπονητής της ανδρικής ομάδας δεν δίνει ευκαιρία στο παιδί μου…¨, το οποίο παιδί (17+ πλέον) ξενυχτάει, οδηγάει, καταναλώνει αλκοόλ, καπνίζει, έχει σεξουαλικές επαφές, ενίοτε και δική του εργασία…! Στις φάσεις αυτές το ¨παιδί¨ έχει την ευθύνη των επιλογών του, στο ποδόσφαιρο όμως δεν φέρει καμία ευθύνη;;; Ευθύνη έχει μόνο ο ¨κακός¨ προπονητής, αυτός ο άσχετος που διαρκώς αδικεί… Ας υποθέσουμε ότι όντως αδικείται ένας 18χρονος παίκτης … ποια είναι η στάση και η αντιμετώπιση του; Τι κάνει γι’ αυτό; Τον ενδιαφέρει; ΟΧΙ! Γιατί απλά δεν φταίει…

Όσα χρόνια βρίσκομαι σε ανδρικές ομάδες , δεν ήρθε ποτέ ΚΑΝΕΝΑΣ να με ρωτήσει… Τι πρέπει να κάνω για βελτιωθώ; Βοήθησε με να βελτιώσω αυτή την αδυναμία μου… Δεν είδα ΚΑΝΕΝΑΝ να κάνει ένα ερώτημα προς τους προπονητές του, να διατυπώσει μια άποψη τεκμηριωμένη, να προβληματιστεί… Φταίνε οι 18χρονοι;;;;
Εκπαιδεύουμε τα παιδιά σε περιβάλλον προβληματισμού ή έτοιμων λύσεων; Όλοι αναφερόμαστε στην έλλειψη του παιχνιδιού αλάνας… Συμφωνώ, λείπει. Αναλύουμε όμως τα χαρακτηριστικά αυτού του παιχνιδιού και της καθημερινότητας; Τα εφαρμόζουμε; Και ποια είναι αυτά; Προβληματισμοί…

¨Είσαι σίγουρος μικρέ πως θέλεις να ακολουθήσεις τον δρόμο του ποδοσφαίρου…;¨ ΝΑΙ απάντησα 15 ετών στον τότε αντιπρόεδρο της ΠΑΕ Παναθηναϊκός… ¨Θέλει γερό στομάχι¨ απάντησε ο ίδιος… δεν γνώριζα σε τι αναφερόταν!!! Τώρα γνωρίζω… Όπως γνωρίζουν και αρκετοί από τους προπονητές που ασχολούνται με παιδιά. Πρέπει να τους μάθουμε την έννοια της ευθύνης, της αυτοβελτίωσης και της αυτοεξέλιξης, την έννοια της προσπάθειας για υπέρβαση ορίων και ικανοτήτων.

Το ποδόσφαιρο είναι το πιο δίκαιο άθλημα δίνοντας στο τέλος αυτό που πραγματικά αξίζει στον καθένα, όποιο και αν είναι αυτό, αρκεί να μην σταματάς ποτέ να προσπαθείς και να αναλαμβάνεις την ευθύνη των επιλογών σου μικρέ μου αθλητή.
Για όλα τα παραπάνω την ευθύνη την έχουμε εμείς οι προπονητές!

Γκάιδας Δημήτρης,
Προπονητής ποδοσφαίρου και υπεύθυνος φυσικής κατάστασης
Κάτοχος διπλώματος UEFA A
Απόφοιτος ΤΕΦΑΑ Αθηνών με ειδικότητα ποδοσφαιρο