Του Αντώνη Μ. Διακάκη
Η επικείμενη Γενική Συνέλευση του συλλόγου μας δεν είναι απλώς μια τυπική διαδικασία ανάδειξης νέας διοίκησης. Είναι το σταυροδρόμι στο οποίο καλούμαστε να αποφασίσουμε ποια είναι η ταυτότητά μας. Με αφορμή τις συζητήσεις για την εμπλοκή ενός επενδυτικού σχήματος, οφείλω να καταθέσω δημόσια την αγωνία μου, εξηγώντας παράλληλα τους λόγους που με οδηγούν στην απόφαση να μην συμμετέχω στο νέο Διοικητικό Συμβούλιο.
Τα τελευταία χρόνια το DNA της ομάδας μας και η υπερηφάνεια αυτού του συλλόγου δεν ήταν οι μεταγραφές της τελευταίας στιγμής, αλλά τα παιδιά μας και το γεγονός ότι στην ανδρική μας ομάδα έβλεπες το παιδί της διπλανής πόρτας. Το μοντέλο μας ήταν ξεκάθαρο: Επένδυση στις ακαδημίες, υπομονή και ανάδειξη των δικών μας ταλέντων. Αυτό το «χτίσιμο» απαιτεί χρόνο, λάθη και στήριξη. Είναι ένας δρόμος δύσκολος, αλλά έντιμος και αληθινός.
Η εμφάνιση ενός επιχειρηματία με μεγάλα σχέδια για γρήγορη άνοδο, ακόμα και σε εθνικές κατηγορίες και «πρωταθλητισμό με κάθε κόστος» ακούγεται στα αυτιά των πολλών ως ευκαιρία. Στα δικά μου αυτιά, ηχεί ως καμπανάκι κινδύνου. Η ιστορία του ερασιτεχνικού ποδοσφαίρου είναι γεμάτη από ομάδες που «φούσκωσαν» απότομα με πολλές και ακριβές μεταγραφές, ανέβηκαν κατηγορίες, αλλά στην πορεία έχασαν την ψυχή τους. Οι εύλογες απορίες που γεννιούνται, είναι πού θα βρουν χώρο τα παιδιά της ακαδημίας μας;
Όταν ο στόχος είναι μόνο το αποτέλεσμα, κανένας προπονητής δεν θα ρισκάρει να βάλει έναν 16χρονο από τα σπλάχνα της ομάδας. Τι θα απογίνει το οικοδόμημα αν ο επενδυτής αποχωρήσει; Οι ομάδες που βασίζονται σε έναν μόνο άνθρωπο και όχι στις βάσεις τους, συνήθως καταρρέουν μόλις τα φώτα σβήσουν. Έχω απλά μια έντιμη διαφωνία. Δεν αμφισβητώ τις προθέσεις κανενός. Αντιλαμβάνομαι ότι ο καθένας έχει το δικό του όραμα.
Όμως, το δικό μου όραμα δεν συμβαδίζει με τη μετατροπή της ομάδας μας σε ένα «κλαμπ μεταγραφών» που θα αγνοεί τη δουλειά ετών που γίνεται στα τμήματα υποδομής. Για τον λόγο αυτό, επιλέγω να αποσυρθώ. Δεν μπορώ να υπηρετήσω ένα πλάνο που, κατά την άποψή μου, θα «κλείσει τον δρόμο» στα δικά μας παιδιά για χάρη μιας εφήμερης διάκρισης. Η ομάδα ανήκει στην ιστορία της και στον κόσμο της. Εύχομαι η νέα προσπάθεια να φέρει χαρές, αλλά κυρίως εύχομαι να μην έρθει η μέρα που θα κοιτάζουμε την ενδεκάδα μας και δεν θα αναγνωρίζουμε ούτε ένα δικό μας παιδί. Εγώ θα παραμείνω στην εξέδρα, πιστός στις αρχές που μας έφεραν ως εδώ.
Με εκτίμηση, Αντώνιος Μ. Διακάκης
