Η ζωή είναι το άθροισμα των επιλογών μας...

Βιωματική μαρτυρία από την εποχή της υγειονομικής τρομοκρατίας

Γράφει ο Νικόλαος Παντελιός

Η αφορμή για το παρόν άρθρο στάθηκε ένα βίντεο που παρακολούθησα πρόσφατα και το οποίο εγείρει σοβαρά ερωτήματα…

Και ήθελα να αναφέρω τα εξής για πολλοστή φορά.

Όταν αποφασίσαμε να κάνουμε αυτή την επανάσταση, δεν σκεφτήκαμε πόσοι ήμασταν ή πόσο μεγάλος είναι ο εχθρός.

Είπαμε, ξεκινάμε και όπου μας βγάλει, γιατί το δίκιο είναι με το μέρος μας!

Ήταν μια από τις πιο σημαντικές στιγμές της ζωής μου.

“Ή εμβολιάζεσαι ή χάνεις την εργασία σου για πάντα”.

Ήταν μία στιγμή, μια απόφαση, απόφαση ζωής.

Γιατί αλλιώς όλα θα πήγαιναν στον κάδο των αχρήστων, σπουδές, διάβασμα, θυσίες, χαμένα χρόνια εργασίας.

Τα πάντα.

Εκείνη τη στιγμή δεν σκέφτηκα ιδεολογίες και θεωρίες.

Σκέφτηκα τη ζωή μου όπως είναι στ’ αλήθεια, τα χρόνια που πέρασαν, τα βιβλία που διάβασα, τις βάρδιες που με τσάκισαν, τις ψυχές που κράτησα ζωντανές με τα χέρια μου.

Σκέφτηκα ότι όλα αυτά μπορούσαν να σβηστούν με μια υπογραφή, μια υποταγή στην όποια επιβολή.

Και τότε κατάλαβα κάτι απλό και σκληρό, που όλοι γνωρίζουμε αλλά όταν δεν έρθει η στιγμή δεν θέλουμε να δούμε, ότι για το σύστημα δεν ήμουν άνθρωπος, αλλά ένας αριθμός, ένα τίποτα.

Ήρθαν μέρες, νύχτες, πολύ σκοτεινές και μαύρες στιγμές.

Η ζωή συνέχιζε μπροστά και εμείς μέναμε πίσω.

Με μία και μόνο απόφαση, ήταν μια στιγμή, μια στιγμή που συμβαίνουν τα πάντα.

Εκείνες τις μέρες που δεν θα πρέπει να είναι περήφανη η δημοκρατία μας ήταν όλοι μαζί, χέρι χέρι στην εσκεμμένη προπαγάνδα, την επιβολή και την τρομοκρατία τύπου Γκεμπελς και Μένγκελε, κυβέρνηση, το μεγαλύτερο μέρος της αντιπολίτευσης, θεσμοί, ΜΜΕξαπάτησης, συνδικαλιστές, πολίτες, γνωστοί, φίλοι, συνάδελφοι κτλ.

Θυμάμαι σαν τώρα, οι “καλοί” μας συνδικαλιστές, από τη μία μας έλεγαν

“ό,τι κι αν αποφασίσετε, είμαστε δίπλα σας”.

Και από την άλλη, όταν έφευγαν από τη γενική συνέλευση, μας έπαιρναν έναν-έναν τηλέφωνο τρομοκρατώντας τους πάντες.

“Η κυβέρνηση θα σας διώξει” , “είναι ικανοί για όλα, σκέψου το μέλλον σου”.

Σκόρπιζαν εσκεμμένα τρομοκρατία, προπαγάνδα και πανικό.

Κομματικά φερέφωνα της εγκληματικής οργάνωσης, παπαγαλάκια του συστήματος.

Έπρεπε πάση θυσία να περάσει το κυβερνητικό αφήγημα.

Να πάρει τα εύσημα το κόμμα, η κυβέρνηση, οι λοιμωξιολόγοι και οι θεσμοί για τις παράλογες αποφάσεις τους.

Η προπαγάνδα, φυσικά, είχε ξεκινήσει μήνες πριν…

ΜΜΕξαπάτησης, “ειδικοί της μίζας”, κομματόσκυλα λοιμωξιολόγοι, κυβερνητικές μαριονέτες, όλοι έψελναν το ίδιο αφήγημα.

Εσκεμμένα ελλιπής ενημέρωση, τρομοκρατία και σιωπή από το χαζό κουτί.

Όποιος διάβαζε κάτι διαφορετικό, όποιος έλεγε κάτι διαφορετικό, ακόμα και όταν σκεφτόταν κάτι άλλο που ερχόταν σε αντιπαράθεση με το όλο αφήγημα, λοιδορούνταν.

Στην Κολομβία των Βαλκανίων χειραγωγούσαν τα πάντα.

Να σας θυμίσω ότι η Ελλάδα εφάρμοσε την πιο σκληρή καραντίνα στην Ευρώπη και τα πιο αντισυνταγματικά μέτρα.

Η μέρα έφτασε.

Όλοι οι υπάλληλοι του ΕΚΑΒ Θεσσαλονίκης που επέλεξαν να μην εμβολιαστούν με το πειραματικό σκεύασμα Covid-19 στάθηκαν έξω από την κόκκινη γραμμή της εξώπορτας, όχι του κτιρίου, αλλά της εξωτερικής πόρτας που μπαίνουν τα ασθενοφόρα.

Η εντολή διεύθυνσης ήταν ξεκάθαρη, όποιος περνούσε εκείνη την κόκκινη γραμμή, τον έβγαζαν ξανά έξω.

Οι λεπροί της Σπιναλόγκας πλέον δεν υπήρχαν πουθενά, δεν ήταν πια χρήσιμοι. Θυμάμαι εκείνη την εικόνα ξανά και ξανά, την κόκκινη γραμμή, δεν ήταν απλώς ένα υγειονομικό μέτρο, αλλά ένα σύνορο διαχωρισμού.

Μέσα οι “καλοί” και “υπάκουοι”.

Έξω οι “επικίνδυνοι” και “αρνητές”.

Αυτή την εικόνα δεν θα την ξεχάσω ποτέ όσο ζω.

Τότε ήμουν 21 χρόνια υπάλληλος.

Μέσα στην παραφροσύνη της “πανδημίας” δώσαμε ψυχή και σώμα, μας έκοψαν ρεπό και άδειες, δεν γνωρίζαμε πού πάμε και τι αντιμετωπίζουμε. Το σύστημα υγείας ήταν ανεπαρκές για έναν “αόρατο πόλεμο” όπως τον ανέφεραν τα ΜΜΕξαπάτησης, δεν είχαμε αρκετές μάσκες ή γάντια, ενίοτε φορούσαμε ακόμα και μαύρες σακούλες σκουπιδιών στα πόδια ή στο κεφάλι γιατί δεν υπήρχαν λευκές στολές. Η άγνοια και η εσκεμμένα ελλιπής ενημέρωση έσπειρε τρομοκρατία.

Στην αρχή της “πανδημίας” και των lockdown ήμασταν οι “ήρωες” οι “άνθρωποι με τις λευκές στολές” που έσωζαν τον κόσμο, κάποια στιγμή ένα βράδυ βγήκαν οι πολίτες στα μπαλκόνια τους και μας χειροκροτούσαν.

Ήταν οι ίδιοι που αργότερα μας έβριζαν χυδαία και λυσσαλέα μας ήθελαν εκτός συστήματος υγείας.

Αλώστε έτσι λειτουργούσε ο έλεγχος μυαλού από το κόμμα και το “σύστημα διαχείρισης κρίσεων”, μια σάπια κοινωνία που φοβάται την αλήθεια περισσότερο από την καταπίεση.

Ένα Οργουελικό σενάριο βγαλμένο από την ίδια την ζωή.

Αν θυμάστε καλά το χειροκρότημα ήταν ιδέα της “μεγάλης κυρίας του πρωθυπουργού”… έτσι θα ξεχρέωνε την εργασία των “ηρώων”.

Αργότερα, στους μήνες της αναστολής,

στους δρόμους όπου διεκδικούσαμε το δίκιο μας, ένα σύνθημα επανερχόταν ξανά και ξανά.

«Ήρωες εχθές, τώρα αναστολές».

Αυτή ήταν η ωμή πραγματικότητα.

Η ώρα έφτασε, 31 Αυγούστου, στην εξώπορτα του κεντρικού κτιρίου στο ΕΚΑΒ.

Την επόμενη μέρα, 1 Σεπτεμβρίου 2021, μας έβγαζαν σε παράνομη αναστολή εργασίας.

Είχαν προηγηθεί, 15 μέρες πριν, οι υγειονομικοί από δομές Υγείας και οι υπάλληλοι της ΕΜΑΚ.

Έτσι ξεκίνησε το μέγα πείραμα του αιώνα, στο βωμό του κέρδους και της υποταγής των ανθρώπων.

Προσωπικά, τέθηκα σε φασιστική αναστολή εργασίας.

Εγώ, η σύζυγος, δύο ανήλικα παιδιά.

Στο άγνωστο, δεν ξέραμε πού πάμε και τι θα γίνει.

Αν θα γύριζα τον χρόνο πίσω, δεν θα άλλαζα απολύτως τίποτα.

Δεν μετάνιωσα ποτέ για αυτή μου την απόφαση.

Γιατί αν είχα γονατίσει, θα είχα χάσει κάτι πιο βαθύ από τη δουλειά μου, την αξιοπρέπειά μου, την ελευθερία μου, την αίσθηση ότι μπορώ ακόμη να κοιτάζω τον εαυτό μου στον καθρέφτη χωρίς να ντρέπομαι.

Την ελπίδα ότι μπορώ να αλλάξω τα γεγονότα και αυτόν τον κόσμο.

Να έχω την επιλογή εγώ, να επιλέγω το τι θα πράξω στο σώμα μου, να ζω ελεύθερος και όχι σαν σκλάβος.

Δεν έκανα πίσω ούτε στιγμή.

Πολλοί, δυστυχώς, λύγισαν, δεν τους κρίνω, απλά τους έλεγα, τους λέγαμε:

“Μόνο για μια εβδομάδα να ήμασταν όλοι μαζί, δεν θα τολμούσαν”.

Μετέπειτα οι χειρότεροι εχθροί μας έγιναν οι ίδιοι οι “συνάδελφοι”, όχι όλοι, αλλά ήταν η συντριπτική πλειοψηφία από αυτούς.

Ακούσαμε τα πάντα,

“Καλά σας κάνουν”,

“Πρέπει να σας διώξουν”

“Δεν είστε υγειονομικοί εσείς ” “Είστε κατά της επιστήμης ” “Δεν μπορείτε να τα βάλετε με αυτούς” και φυσικά το πιο σύνηθες” Εγώ μαλακας είμαι που το έκανα; “.

(στο τελευταίο, πιθανόν απάντησαν οι ίδιοι με τον καιρό….)

Τότε θυμάμαι χάσαμε δουλειές, ψυχική υγεία, φίλους, συγγενείς, αδέλφια, συναδέλφους και όλους τους ψεύτικους” ανθρώπους “από δίπλα μας.

Μήνες πριν, Μάρτη του 2021 ημέρα Αναστάσεως, 00.00 έξω από μια εκκλησία, με τις στολές διασώστη ΕΚΑΒ, νυχτερινή βάρδια, στο “Χριστός ΑΝΕΣΤΗ, με τον Χρήστο Κοκκινάκη, δημιουργήσαμε την πρώτη ομάδα υγειονομικών στην Ελλάδα που αντιστάθηκε.

Την ομάδα αντίστασης του ΕΚΑΒ Θεσσαλονίκης Μακεδονίας με διασώστες ΕΚΑΒ.

ΕΚΑΒ σε αναστολή εργασίας…

Γεννήθηκε από αξιοπρέπεια και δίψα για ελευθερία .

Από ανθρώπους που δεν ήθελαν να γίνουν ούτε σύμβολα, ούτε αριθμοί, που δεν υπέκυψαν στην υποχρεωτικότητα και την προπαγάνδα του συστήματος.

Και αμέσως μετά γεννήθηκε η μεγάλη ομπρέλα όλων των υγειονομικών υπαλλήλων σε αναστολή εργασίας, η Π.Ο.Ε.Υ. Πανελλήνια Ομάδα Επαγγελματιών Υγείας.

Μία ομάδα με κύρος και αποφασιστικότητα, με δυναμική και τόλμη, που την αποτελούσαν Ιατροί, νοσηλευτές, διασώστες, υγειονομικοί από όλη τη χώρα.

Το απόφθεγμα της ιστορίας μας είναι ότι οι αποφάσεις της ζωής μας, καθορίζουν τον δρόμο μας.

Όπως είπε ο Αλμπέρ Καμί:

“Η ζωή είναι το άθροισμα των επιλογών μας”.

Σήμερα, όταν κοιτάζω πίσω, δεν σκέφτομαι αν “νικήσαμε”.

Σκέφτομαι αν σταθήκαμε όρθιοι και πολεμήσαμε το θηρίο που λέγεται ψέμα και σκοτάδι.

Και ναι.

Σταθήκαμε απέναντι στην τυραννία και τον φασισμό της επιβολής, από όπου και αν προέρχεται και οποιοδήποτε προσωπείο και αν φορούσε.

Η ελευθερία και η δημοκρατία δεν είναι νόμοι και διατάγματα. Είναι η στιγμή που θα πεις “όχι” σε κάθε τι παράλογο και αντισυνταγματικό.

Είναι η στάση ζωής σου, είναι η προπατορική αφύπνιση της λογικής και της ηθικής υπευθυνότητας σου.

Είναι η στιγμή που αντιδράς, ενώ θα ήταν πολύ πιο εύκολο να πεις “ναι” σε όλα.

Και αμέσως μετά γίνεσαι ο καλύτερος σκλάβος της κοινοβουλευτικης τυραννίας.

Αντίσταση και ανυπακοή.

Αυτή είναι η ουσία της πραγματικής δημοκρατίας.

Πάντα οι λίγοι και “τρελοί” κάνουν τις επαναστάσεις.

Κλείνοντας θα ήθελα να αναφέρω πως, η πινελιά της αναστολής εργασίας έως ότου πεθάνω έχει χαραχθεί στην μνήμη μου σαν ένα μεγάλο παράσημο από μια κοινωνία σε αποσύνθεση.

Μνήμες αρκετές και επώδυνες, καταρρακωμένη ψυχολογική κατάσταση και ένα καθημερινό γιατί, ένας συνεχόμενος πόνος στην ψυχή με πολλά και αναπάντητα ερωτηματικά στην αγνή αυτή χώρα της “αγάπης” που επικαλείται τη δημοκρατία χωρίς τον καθρέπτη της κρίσης και της λογικής.

Μία δυσοσμία καμμένου από την κορφή έως τα νύχια της χώρας του απόλυτου διχασμού.

Όλοι όσοι δεν αντιδράσετε είστε συνένοχοι σε αυτόν τον βιασμό της ελευθερίας και της περαιτέρω πνευματικής κάμψης ενός κοιμώμενου λαού.

Γυρνώντας τον χρόνο πίσω θα ήθελα να σας δω μέσα στα μάτια με καθαρό βλέμμα και απίστευτη οργή, με πύρινη δύναμη ψυχής και να σας πω πώς γίνονται τα πάντα όταν το θελήσεις.

Ένα μεγάλο ευχαριστώ που μου δώσατε να καταλάβω πως η ελευθερία και η δημοκρατία δεν θα ξεπουληθεί ποτέ όσο υπάρχουν άνθρωποι που παλεύουν ακόμα για αυτή.

Ένα μεγάλο ευχαριστώ, στους ανθρώπους που μας βοήθησαν να τα καταφέρουμε!

ΥΓ Είσαι ελεύθερος την στιγμή που σταματήσεις να ανησυχείς τι λένε οι άλλοι για σένα.

Είσαι ελεύθερος όταν κάνεις αυτό που αγαπάς.

Είσαι ελεύθερος όταν δεν σκέφτεσαι τις επιπτώσεις αλλά πράττεις για το κοινό καλό.

Είσαι ελεύθερος όταν δεν σκέφτεσαι τον χρόνο αλλά ζεις για την στιγμή.

Είσαι ελεύθερος όταν δεν είσαι δούλος της ύλης αλλά ζεις για το πνεύμα.

Είσαι ελεύθερος όταν κάνεις λάθος και ξανά προσπαθείς.

Είσαι ελεύθερος όταν επιλέγεις.

Είσαι ελεύθερος όταν αρνείσαι.

Είσαι ελεύθερος όταν αγαπάς.

Είσαι ελεύθερος όταν μάχεσαι για ιδανικά τα ιδεώδη και τις αξίες σου.

Είσαι ελεύθερος όταν πολεμάς για την ελευθερία.