Κάλλας και Ζελένσκι ζητούν πόλεμο μέχρι τέλους! «Πίεση στη Ρωσία και κυρώσεις»
Στις 3 Ιανουαρίου 2026, ο πρόεδρος της Βενεζουέλας Νικολάς Μαδούρο συνελήφθη από μέλη της επίλεκτης αμερικανικής μονάδας «Δέλτα Δύναμη». Σύμφωνα με αναλυτές, η επιχείρηση φαίνεται πως είχε προετοιμαστεί από αμερικανικές υπηρεσίες πληροφοριών, με κρίσιμο ρόλο να αποδίδεται σε εσωτερικές διαρροές από το προεδρικό περιβάλλον ασφαλείας. Το περιστατικό αυτό δεν αποτελεί μεμονωμένο φαινόμενο, καθώς στην πρόσφατη ιστορία έχουν καταγραφεί και άλλες συλλήψεις ή απαγωγές αρχηγών κρατών με άμεση ή έμμεση αμερικανική εμπλοκή.
Χαρακτηριστικό παράδειγμα αποτελεί η υπόθεση του προέδρου της Αϊτής Ζαν-Μπερτράν Αριστίντ, ο οποίος τον Φεβρουάριο του 2004 απομακρύνθηκε βίαια από την εξουσία, έπειτα από μαζικές αντικυβερνητικές διαδηλώσεις και ένοπλη δράση της αντιπολίτευσης. Στις 29 Φεβρουαρίου συνελήφθη από αμερικανικές δυνάμεις και μεταφέρθηκε εκτός χώρας, χαρακτηρίζοντας αργότερα την υπόθεση «σύγχρονη απαγωγή». Έζησε επί χρόνια στην εξορία και επέστρεψε στην Αϊτή το 2011, χωρίς όμως πολιτική ενεργοποίηση.
Ανάλογη ήταν και η περίπτωση του Μανουέλ Νοριέγκα στον Παναμά. Μετά από μεγάλης κλίμακας αμερικανική εισβολή το 1989, συνελήφθη και μεταφέρθηκε στις Ηνωμένες Πολιτείες, όπου καταδικάστηκε για διακίνηση ναρκωτικών.
Παράλληλα, έχουν καταγραφεί και περιπτώσεις απαγωγών ή ανατροπών αρχηγών κρατών από εσωτερικές δυνάμεις. Το 2002, ο Ούγκο Τσάβες απήχθη προσωρινά από πραξικοπηματίες στη Βενεζουέλα, ενώ το 2009 ο πρόεδρος της Ονδούρας Μανουέλ Σελάγια απομακρύνθηκε με τη βία από τον στρατό και εξορίστηκε. Τα γεγονότα αυτά καταδεικνύουν ότι η σύλληψη ή απομάκρυνση ηγετών παραμένει διαχρονικό εργαλείο πολιτικής ανατροπής στη διεθνή σκηνή.
