Η 79η Παγκόσμια Συνέλευση Υγείας του ΠΟΥ άφησε πίσω της ένα ξεκάθαρο μήνυμα: η απόλυτη συγκέντρωση εξουσιών στην παγκόσμια υγειονομική διαχείριση δεν περνά πλέον χωρίς αντιδράσεις. Παρά τις πιέσεις για επιτάχυνση του λεγόμενου «Pandemic Agreement», το κρίσιμο σκέλος που αφορά τη διαχείριση παθογόνων, εμβολίων και φαρμακευτικών πόρων δεν ολοκληρώθηκε και οι διαπραγματεύσεις πήραν επίσημη παράταση τουλάχιστον έως τον Μάιο του 2027. Αυτό από μόνο του αποτελεί μια σημαντική εξέλιξη για όσους εδώ και χρόνια εκφράζουν επιφυλάξεις απέναντι στη μεταφορά υπερεξουσιών σε υπερεθνικούς οργανισμούς.
Πολλές χώρες εμφανίστηκαν πιο προσεκτικές και ζήτησαν σαφείς εγγυήσεις ότι η εθνική κυριαρχία δεν θα υποκατασταθεί από αποφάσεις τεχνοκρατικών κέντρων χωρίς δημοκρατική λογοδοσία. Η στάση αυτή δεν σημαίνει άρνηση συνεργασίας σε περιόδους υγειονομικής κρίσης, αλλά απαίτηση να παραμείνει το τελικό δικαίωμα αποφάσεων στα κυρίαρχα κράτη και στις εκλεγμένες κυβερνήσεις τους.
Την ίδια στιγμή, ο ΠΟΥ βρέθηκε αντιμέτωπος και με σοβαρό οικονομικό πρόβλημα, καθώς ο νέος προϋπολογισμός μειώθηκε αισθητά και παραμένει μεγάλο χρηματοδοτικό κενό. Το γεγονός αυτό αναζωπυρώνει τη συζήτηση για την εξάρτηση του οργανισμού από μεγάλους χρηματοδότες και ιδιωτικά κεφάλαια, κάτι που εδώ και χρόνια προκαλεί πολιτικές αντιδράσεις σε πολλές χώρες.
Η φετινή σύνοδος έδειξε ότι η συζήτηση για την παγκόσμια υγεία δεν είναι πλέον μόνο επιστημονική. Είναι βαθιά πολιτική, γεωπολιτική και άμεσα συνδεδεμένη με το ποιος τελικά αποφασίζει για τις κοινωνίες και τα κράτη.
