Τα τελευταία χρόνια αποκαλύπτεται σταδιακά ένα από τα πιο εντυπωσιακά στρατιωτικά συστήματα που έχουν δημιουργηθεί στη Μέση Ανατολή: το τεράστιο υπόγειο δίκτυο πυραυλικών βάσεων του Ιράν. Πρόκειται για εγκαταστάσεις που βρίσκονται βαθιά κάτω από το έδαφος ή μέσα σε ορεινούς όγκους και φιλοξενούν βαλλιστικούς πυραύλους, συστήματα εκτόξευσης, αποθήκες οπλισμού και κέντρα διοίκησης.
Οι λεγόμενες «πυραυλικές πόλεις» που έχουν παρουσιαστεί από το Σώμα Φρουρών της Ισλαμικής Επανάστασης αποτελούν ένα δίκτυο τεράστιων υπόγειων σηράγγων, όπου πυραυλικά συστήματα μπορούν να μετακινούνται, να κρύβονται και να προετοιμάζονται για εκτόξευση χωρίς να εντοπίζονται εύκολα από δορυφόρους ή αεροπορική αναγνώριση.
Η στρατηγική αυτή δεν είναι τυχαία. Το Ιράν γνωρίζει ότι υστερεί σε αεροπορική ισχύ έναντι χωρών όπως οι Ηνωμένες Πολιτείες ή το Ισραήλ. Αντί λοιπόν να επιδιώξει ισορροπία στον αέρα, επένδυσε σε έναν διαφορετικό τομέα: την πυραυλική αποτροπή και την υπόγεια προστασία των οπλικών του συστημάτων.
Η ύπαρξη δεκάδων τέτοιων βάσεων σημαίνει ότι ακόμη και σε περίπτωση εκτεταμένων βομβαρδισμών, ένα μεγάλο μέρος του οπλοστασίου μπορεί να επιβιώσει και να ανταποδώσει. Για αυτό και πολλοί στρατιωτικοί αναλυτές επισημαίνουν ότι μια σύγκρουση με το Ιράν δεν θα ήταν μια σύντομη επιχείρηση, αλλά μια ιδιαίτερα σύνθετη και επικίνδυνη αναμέτρηση.
Σε έναν κόσμο όπου η τεχνολογία και η στρατηγική προσαρμογή παίζουν καθοριστικό ρόλο, το υπόγειο δίκτυο του Ιράν λειτουργεί ως πολλαπλασιαστής ισχύος. Και αυτό είναι που καθιστά οποιαδήποτε σκέψη για στρατιωτική «εύκολη λύση» εξαιρετικά αμφίβολη.
