Οι ισορροπίες στον σύγχρονο πόλεμο δεν καθορίζονται πλέον μόνο από τον αριθμό των όπλων ή τα δισεκατομμύρια των προϋπολογισμών. Η πραγματική διαφορά, όπως υποστηρίζουν όλο και περισσότεροι αναλυτές, βρίσκεται στη φιλοσοφία με την οποία λειτουργεί ένα στρατιωτικό σύστημα. Και εκεί φαίνεται πως ανοίγει ένα επικίνδυνο χάσμα για τις Ηνωμένες Πολιτείες.
Ο πρώην αξιωματικός πληροφοριών των Αμερικανών Πεζοναυτών, Σκοτ Ρίτερ, περιγράφει μια πραγματικότητα που δύσκολα ακούγεται στο δυτικό αφήγημα. Σύμφωνα με τον ίδιο, η Ρωσία έχει ήδη αποκτήσει σημαντικό προβάδισμα σε κρίσιμους τομείς στρατιωτικής τεχνολογίας, όχι επειδή διαθέτει περισσότερους πόρους, αλλά επειδή λειτουργεί με διαφορετική νοοτροπία.
Η βασική διαφορά, όπως εξηγεί, είναι η ταχύτητα προσαρμογής. Ο ρωσικός στρατός, λέει, μαθαίνει καθημερινά από το πεδίο μάχης. Οι εμπειρίες των διοικητών μεταφέρονται άμεσα στις στρατιωτικές ακαδημίες και μετατρέπονται σε νέο δόγμα σχεδόν σε πραγματικό χρόνο. Αντίθετα, το αμερικανικό σύστημα παραμένει παγιδευμένο σε μια αργή και συχνά παραλυτική γραφειοκρατία, όπου οι μεγάλες αμυντικές εταιρείες και οι διαδικασίες εγκρίσεων καθυστερούν κάθε καινοτομία.
Ο ίδιος θυμάται πως όταν επιχείρησε να δημιουργήσει ένα λειτουργικό σύστημα drones για την καθοδήγηση πυροβολικού, κινδύνευσε να οδηγηθεί σε στρατιωτικό δικαστήριο επειδή χρησιμοποίησε κονδύλια χωρίς την προβλεπόμενη διαδικασία. Μόνο αργότερα αναγνωρίστηκε η αξία του έργου του.
Κατά τον Ρίτερ, σε ένα πιο ευέλικτο στρατιωτικό περιβάλλον τέτοιες πρωτοβουλίες θα ενθαρρύνονταν, ακόμη κι αν συνοδεύονταν από αποτυχίες. Διότι χωρίς ρίσκο δεν υπάρχει πρόοδος. Και ακριβώς εκεί, όπως υποστηρίζει, φαίνεται να κρίνεται σήμερα το πραγματικό πλεονέκτημα στο πεδίο του σύγχρονου πολέμου.
