Η κατάθεση του νομοσχεδίου στην Πολιτεία της Αριζόνα πρόσφατα, δεν είναι μια περιφερειακή είδηση που αφορά μόνο τις Ηνωμένες Πολιτείες. Είναι μια πολιτική πράξη με συμβολικό και ουσιαστικό βάρος. Για πρώτη φορά, σε επίπεδο πολιτείας, η τεχνολογία mRNA τίθεται στο επίκεντρο ποινικής νομοθετικής συζήτησης, με διατύπωση που στο ίδιο το κείμενο συνδέεται με τον νομικό ορισμό «βιολογικού παράγοντα» και «βιολογικού όπλου» στο πλαίσιο του πολιτειακού ποινικού κώδικα.
Ας είμαστε καθαροί: δεν πρόκειται για ψηφισμένο νόμο. Πρόκειται για προτεινόμενο νομοσχέδιο. Όμως η πολιτική του βαρύτητα είναι τεράστια. Διότι έρχεται σε μια περίοδο όπου μεγάλο μέρος της κοινωνίας — όχι μόνο στην Αμερική, αλλά σε ολόκληρη τη Δύση — αισθάνεται ότι στην εποχή του κορωνοϊού επιβλήθηκαν αποφάσεις με πρωτοφανή ταχύτητα, περιορίστηκαν δικαιώματα και φιμώθηκαν αντίθετες φωνές.
Η Ελεύθερη Πένα από την πρώτη στιγμή στάθηκε απέναντι στην αδιαφάνεια και στον εξαναγκασμό. Όχι από άρνηση της επιστήμης, αλλά από απαίτηση για λογοδοσία. Όταν μια νέα τεχνολογία προωθείται μαζικά, όταν κυβερνήσεις και υπερεθνικοί οργανισμοί λαμβάνουν αποφάσεις που επηρεάζουν εκατομμύρια ζωές, τότε ο δημόσιος έλεγχος δεν είναι «συνωμοσιολογία». Είναι δημοκρατικό καθήκον.
Το νομοσχέδιο της Αριζόνα, ανεξάρτητα από το αν θα περάσει ή όχι, δείχνει κάτι βαθύτερο: ότι το ζήτημα των mRNA σκευασμάτων δεν έχει κλείσει πολιτικά. Αντιθέτως, μπαίνει σε νέα φάση. Μια φάση όπου η συζήτηση μεταφέρεται από τα τηλεοπτικά πάνελ και τις επιστημονικές επιτροπές στο ίδιο το ποινικό δίκαιο.
Και αυτό από μόνο του είναι ιστορικό. Διότι σημαίνει ότι η κοινωνία δεν αποδέχθηκε σιωπηρά όσα συνέβησαν. Σημαίνει ότι υπάρχει πολιτική πίεση για επανεξέταση, για θεσμική αποτίμηση, για καθαρές απαντήσεις.
Η εποχή του κορωνοϊού δεν ήταν μόνο υγειονομικό γεγονός. Ήταν πολιτικό ορόσημο. Και τα πολιτικά ορόσημα δεν κλείνουν με διατάγματα. Κλείνουν με αλήθεια, με διαφάνεια και με λογοδοσία.
Η Αριζόνα άνοιξε μια πόρτα. Το ερώτημα είναι ποιοι θα τολμήσουν να περάσουν το κατώφλι και να απαιτήσουν πλήρη αποτίμηση όσων ζήσαμε. Γιατί η δημοκρατία δεν φοβάται τον έλεγχο. Τον επιδιώκει.
