Η συζήτηση για την εισαγωγή ψηφιακού ευρώ δεν αποτελεί απλώς μια τεχνολογική αναβάθμιση του νομισματικού συστήματος· αγγίζει τον πυρήνα του τρόπου με τον οποίο οι Ευρωπαίοι πολίτες θα συναλλάσσονται, θα αποταμιεύουν και τελικά θα ελέγχουν τον οικονομικό τους χώρο. Η Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα παρουσιάζει το εγχείρημα ως συμπλήρωμα των μετρητών και ως εργαλείο ενίσχυσης της ευρωπαϊκής αυτονομίας. Ωστόσο, πίσω από τη ρητορική της «κυριαρχίας» αναδύονται εύλογα ερωτήματα για την επόμενη ημέρα.
Οι τράπεζες προειδοποιούν για πιθανή μεταφορά καταθέσεων εκτός του παραδοσιακού τραπεζικού συστήματος, γεγονός που θα μπορούσε να επηρεάσει τη ρευστότητα και τη χρηματοδότηση της πραγματικής οικονομίας.
Το μέλος του Εκτελεστικού Συμβουλίου της ΕΚΤ, Piero Cipollone (Πιέρο Σιπολλόνε), θεωρεί αυτό ως ένα βήμα προς μεγαλύτερη ευρωπαϊκή κυριαρχία και μικρότερη εξάρτηση από το δολάριο και τις υποδομές πληρωμών των ΗΠΑ. Μια πιθανή εισαγωγή εξετάζεται για το 2029. Υποστήριξη προέρχεται επίσης από τη γερμανική πολιτική.
Η επόμενη ημέρα ενός ψηφιακού ευρώ προδιαγράφει μια κοινωνία όπου κάθε συναλλαγή θα είναι καταγεγραμμένη, παρακολουθήσιμη και δυνητικά ελέγξιμη. Δεν πρόκειται για φυσική εξέλιξη, αλλά για συνειδητή μετατόπιση ισχύος από τον πολίτη προς υπερεθνικούς μηχανισμούς. Αν η Ευρώπη εγκαταλείψει τα μετρητά ως πυλώνα ανεξαρτησίας, κινδυνεύει να ανταλλάξει την οικονομική της παράδοση με ένα σύστημα που περιορίζει — και δεν προστατεύει — την αυτονομία των πολιτών της.
